DEEL 14 — DRIE JAAR LATER
Mason was tien toen hij voor het eerst opnieuw zei dat hij met Tyler wilde vliegen.
Niet stiekem.
Niet als verrassing.
Tyler had een korte vlucht naar Kopenhagen.
Mason hoorde dat.
‘Mag ik mee?’
Ik keek op.
‘Met papa?’
‘Ja.’
Mijn hart trok.
‘Wil je dat echt?’
‘Ik wil zien of ik vliegen nog leuk vind.’
‘Je kunt ook met mij vliegen.’
‘Maar papa vliegt.’
Daar.
Na drie jaar.
Tyler en ik bespraken het.
Hij reageerde niet met triomf.
‘Alleen als Mason zelf wil.’
‘Dat zegt hij.’
‘Wil jij mee?’
Ik dacht.
‘Nee.’
Niet uit boosheid.
Omdat dit van hen mocht zijn.
‘Sophie kan mee als volwassen passagier.’
Mason:
‘Ik ben tien.’
‘Je bent nog geen zelfstandig internationaal reisbureau.’
‘Mam.’
Sophie ging mee.
Tyler beloofde één ding:
geen persoonlijke aankondiging.
Mason maakte zelf grap:
‘Je mag alleen zeggen hoe lang vlucht duurt.’
Tyler:
‘Begrepen.’
‘En weer.’
‘Wind.’
‘Ja.’
‘Temperatuur.’
‘Oké.’
‘Geen vrouwen.’
Tyler verstijfde.
Toen knikte.
‘Geen vrouwen.’
Op ochtend van vlucht kreeg ik bericht van Sophie.
Een foto.
Mason bij gate.
Glimlachend.
Speelgoedvliegtuig? Maybe too childish at ten, but he had a small model keychain. Let's say tekening in backpack? No.
Daarna video na landing.
Mason kwam uit terminal.
Tyler achter hem.
Mijn zoon rende niet.
Maar hij draaide om en wachtte tot vader naast hem liep.
Dat was groter.
’s Avonds belde hij.
‘Mam!’
‘Hoe was het?’
‘Vet.’
‘Papa goed gevlogen?’
‘Ja.’
‘Intercom?’
‘Heel saai.’
Ik lachte.
‘Perfect.’
‘Hij zei alleen “dames en heren”.’
‘Knap.’
‘En hij heeft me cockpit laten zien na landing.’
‘Mooi.’
‘Ik wil misschien toch piloot.’
Mijn keel.
‘Dat mag.’
‘Maar ik ga nooit iets romantisch zeggen door intercom.’
‘Sterke carrièrekeuze.’
Hij lachte.
Daarna:
‘Mam?’
‘Ja?’
‘Ik was niet meer bang.’
Ik sloot ogen.
‘Goed.’
Niet:
ik heb gewonnen.
Niet:
papa is vergeven.
Gewoon:
niet meer bang.
Dat was genoeg.






