DEEL 6 — IK KEERDE TERUG NAAR NEDERLAND, MAAR NIET NAAR HUIS
Drie dagen na kerst vloog ik terug.
Niet naar Wassenaar.
Hotel in Amsterdam.
Saskia had een vergaderkamer gereserveerd.
Marcus kwam.
Olivier.
Mijn moeder met eigen advocaat, Els van Dam.
Mijn vader niet.
Hij weigerde.
“Hij zegt dat familie niet via juristen praat,” zei mama.
Saskia keek droog.
“Dat zegt meestal degene die documenten heeft die hij niet wil laten lezen.”
Mijn moeder kneep handen.
Els legde haar vermogen uiteen.
Dat was pijnlijk.
Mijn moeder dacht dat zij en Victor samen ongeveer €12 miljoen netto bezaten.
Werkelijkheid:
het landgoed was zwaar belast met hypotheek.
Een beleggingsrekening van haar was jaren geleden grotendeels geliquideerd.
Er waren twee persoonlijke leningen waarvan zij medeondertekenaar was.
Niet illegaal verborgen; zij had getekend.
Maar zij had niet begrepen waarvoor.
“Heb je dit echt ondertekend?”
vroeg ik.
Ze keek.
“Victor zei dat het fiscale herstructurering was.”
Els zei:
“Mevrouw De Winter, handtekening is wel degelijk van u.”
Mijn moeder huilde.
“Ik lees dat soort dingen niet.”
Saskia antwoordde zachter dan normaal:
“Dan gaan we vanaf nu zorgen dat u dat wel doet.”
Geen beschaming.
Structuur.
Mama's persoonlijke netto positie was niet nul.
Ze had sieraden.
Een klein effectenpakket.
Een appartement in Den Haag uit erfenis van haar moeder.
En rechten op bepaalde pensioenuitkeringen.
Ze zou niet straatarm zijn.
Maar haar leven van €40.000 per maand?
Voorbij.
Ze keek naar mij.
“Dus ik moet huis uit.”
“Misschien.”
“Elena.”
“Mam, ik kan huis kopen als het verkocht moet worden.”
Iedereen keek.
Ik vervolgde:
“Maar niet om papa daar kosteloos te laten wonen alsof niets gebeurd is.”
Mijn moeder sloot ogen.
“Wat wil je?”
“Dat jij bepaalt waar jij wilt wonen.”
“Na vierenveertig jaar?”
“Juist.”
Stilte.
Olivier zat stil.
Toen vroeg hij:
“Waar is al het geld eigenlijk gebleven?”
Marcus opende spreadsheet.
Portugal.
SilverHaven Algarve.
Vier villa's.
Grond.
Vergunningconflict.
Bouw stil.
Mijn vader had €3,3 miljoen van nieuwe lening ingebracht.
Nog €900.000 gebruikt voor oude schulden en rente.
“Dus niet champagne,” zei Olivier.
“Nee,” antwoordde Marcus.
“Hij gokte.”
“Zakelijk.”
“Dat is gokken met Excel.”
Ik moest lachen.
Marcus ook.
Mama niet.
“Hij wilde het terugverdienen.”
Daar was zij.
Nog steeds verdedigen.
Ik keek haar aan.
“Mam.”
“Wat?”
“Je mag van hem houden.”
Ze begon te huilen.
“Maar je hoeft geen vertaler meer te zijn.”
Stilte.
Ze knikte.
Heel klein.






