DEEL 9 — DE BOEKHOUDING VAN MIJN VADER
De politie had meer dan acht maanden nodig.
Geen snelle arrestatie de volgende ochtend.
Richard bleef vrij gedurende groot deel onderzoek, onder voorwaarden.
Dat frustreerde me.
‘Waarom zit hij niet vast?’
Nadia:
‘Omdat bewijs verzamelen en vlucht-/recidiverisico apart worden beoordeeld.’
‘Hij kan documenten wissen.’
‘Digitale dragers veiliggesteld. Bankrecords ook.’
‘Hij kan Susan beïnvloeden.’
‘Daar zijn maatregelen en zij heeft advocaat.’
Niet bevredigend.
Wel systeem.
De uiteindelijke reconstructie:
Tussen 2005 en 2013 waren veel opnames rechtmatig gedaan onder Maggie’s bewind voor mijn verzorging.
Totaal ongeveer €214.000.
Dat klinkt enorm, maar over jaren inclusief particuliere school, wonen, sport, zorg en bijdragen was het niet ondenkbaar.
Oma had ze goedgekeurd.
Geen diefstal.
Vanaf 2014 veranderde.
Richard's vastgoedbedrijf kreeg problemen.
Een project in Schiedam liep €400.000 verlies.
Hij begon geld uit mijn fonds te zien als familiebuffer.
Eerst vroeg hij Maggie.
Zij weigerde.
Toen gebruikte hij een oude brede kostenmachtiging om €17.500 op te nemen als ‘medische kosten Chloe’.
Geen medische kosten.
Geld naar aannemer.
Daarna handtekeningen.
Tussen 2014 en 2023:
€287.400 aan waarschijnlijk ongeautoriseerde opnames.
Daarvan:
- €142.000 naar RH Property Concepts;
- €51.000 naar gezamenlijke privérekening Richard/Susan;
- €38.000 naar schuldeisers van Richard;
- €21.000 contant/opnamen onduidelijke bestemming;
- rest kosten en terugbetalingen.
Hij had ongeveer €43.000 later teruggestort.
Netto schade plus gemiste rendementen geschat rond €310.000 tot €360.000.
Niet miljoenen.
Maar ernstig.
De poging drie maanden voor oma’s dood:
€780.000.
Waarom zo groot?
Richard wilde een appartementenproject redden dat anders failliet ging.
Hij had persoonlijke borgstelling van €620.000.
Als lening doorging, wilde hij €500.000 als ‘familielening’ aan bedrijf en €280.000 gebruiken om een hypotheek af te lossen.
‘En Susan?’
Nadia:
‘Zij wist van poging, hielp met identiteitspapieren, maar bewijs wijst erop dat plan primair door Richard is opgezet.’
‘Wordt zij vervolgd?’
‘Waarschijnlijk voor haar eigen bewezen rol. Officier beslist.’
‘Tyler?’
‘Geen betrokkenheid.’
Goed.
‘Heeft Richard bekend?’
‘Gedeeltelijk.’
‘Wat zegt hij?’
Dat hij meende dat geld moreel familiegeld was.
Dat Maggie te rigide was.
Dat hij als vader kosten had gemaakt.
Dat handtekeningen ‘administratieve shortcuts’ waren.
Nadia trok gezicht toen ze die term zei.
‘Shortcut?’
‘Ja.’
‘Dat is een creatieve naam voor valsheid.’
‘Rechter zal kwalificeren.’
Mijn advocaat Marit startte civiele vordering.
Maar toen kwam iets onverwachts.
Richard bood schikking aan.
Hij wilde:
€250.000 terugbetalen.
Ik trok aangifte? impossible criminal not necessarily. But he wanted civil settlement and statement that disputes “familiaal” waren.
Marit:
‘Wat vind je?’
‘Te weinig.’
‘Waarom?’
‘Schade hoger.’
‘En emotioneel?’
‘Niet relevant voor bedrag.’
Ze knikte.
‘Goed.’
We lieten onafhankelijke schaderekening.
€338.000 inclusief gemist rendement redelijk.
Richard kon niet cash.
Hij bood aandeel in huis.
Ik wilde niet mede-eigenaar met Susan.
Dus oplossing:
hij zou zijn belang in een verhuurpand verkopen.
Opbrengst terugbetalen.
Rest betalingsregeling.
Civiel kon vóór strafzaak deels geregeld.
Waarom accepteerde ik uiteindelijk €325.000 in schikking, zonder erkenning volledige schuld? Omdat procedures jaren kosten en verhaalrisico.
Maar één voorwaarde:
geen geheimhouding over feiten tegenover politie/rechter.
Geen NDA.
Richard haatte dat.
Accepteerde uiteindelijk.
Het huis van Susan bleef grotendeels van haar/gezamenlijk.
Ik nam het niet af.
Tyler bleef daar tijdelijk wonen.
Geen wraakfilm.






