DEEL 5 — WIJ GINGEN NIET ZOMAAR BIJ MARCUS WONEN
Marcus wilde ons diezelfde dag meenemen.
Jeugdbescherming zei nee.
Ik was woedend.
‘Hij is familie.’
De medewerker, Saskia, bleef rustig.
‘Dat klopt.’
‘We gaan niet naar vreemden.’
‘Dat beslis ik niet alleen. Jullie zijn ernstig gewond, er loopt strafrechtelijk onderzoek en we moeten veilige tijdelijke plek organiseren.’
‘Marcus is chirurg.’
‘Dat maakt hem geen automatisch pleeggezin.’
Marcus zat naast.
‘Ze heeft gelijk.’
Ik keek hem vernietigend aan.
‘Niet helpen.’
‘Sorry.’
We bleven eerst in ziekenhuis.
Daarna vier nachten op een beschermde crisisplek onder jeugdzorg, samen.
Niet gescheiden.
Dat was mijn enige harde eis waar ruimte voor was.
Clara en ik sliepen in twee bedden die bijna tegen elkaar stonden.
De eerste nacht werd ik wakker omdat zij schreeuwde.
Ik dacht Eduard was binnen.
Hij was er niet.
Tweede nacht sliep ik drie uur.
Clara bijna niet.
Marcus kwam overdag.
Niet onbeperkt.
Hij bracht kleding.
Niet uit ouderlijk huis; politie had toegang geregeld tot enkele spullen maar meeste bleven als onderzoek.
Hij kocht twee dezelfde joggingbroeken.
Clara:
‘We zijn zeventien, geen zeven.’
Marcus:
‘Ik raakte in paniek.’
‘Duidelijk.’
Voor het eerst lachten we.
Na snelle screening van woning, achtergrond en gesprekken kreeg Marcus toestemming voor tijdelijke netwerkplaatsing, met betrokken gezinsvoogd en duidelijke voorwaarden.
Geen ‘oom redt meisjes en alles klaar’.
Wij hadden artsen.
Psycholoog.
Jeugdbeschermer.
Politie.
Advocaat voor onze belangen.
En Marcus.
Zijn appartement bleek ongeschikt voor twee tieners.
Eén logeerkamer.
Dus sliep hij twee maanden op bank in eigen woonkamer.
‘Koop groter huis,’ zei Clara.
‘Met welk geld?’
Ik keek.
‘Pas op.’
Hij lachte.
‘Van míjn geld.’
Goed.
Hij wilde niets van ons.
Dat was misschien reden dat vertrouwen langzaam terugkwam.
Op een avond vroeg ik:
‘Waarom stopte je echt met zoeken?’
Hij keek naar bord.
‘Omdat Patricia mij beschuldigde dat ik achter jullie vermogen aan zat.’
‘En?’
‘Ik was bang dat als ik bleef, een rechter mij juist als bedreiging zou zien.’
‘Had je advocaat?’
‘Nee.’
‘Dom.’
‘Ja.’
‘Je bent arts.’
‘Dat maakt mij alleen professioneel slim in een smal gebied.’
‘Heb je brieven?’
Hij stond.
Uit kast haalde doos.
Ongeopende retourenveloppen.
GEWEIGERD.
GEADRESSEERDE ONBEKEND.
Verjaardagskaarten.
Kerst.
‘Ik heb ze bewaard.’
Clara pakte één.
Onze vijftiende verjaardag.
Lieve monsters,
ik ben volgende maand terug in Nederland en hoop jullie te zien. Ik neem geen spruitjes mee.
Marcus.
Clara begon te huilen.
‘Waarom noem je ons monsters?’
‘Je vader deed dat.’
Ik herinnerde.
Pap noemde ons ‘mijn tweelingmonsters’.
Iets in huis van Marcus begon toen naar familie te ruiken.
Niet omdat hij vader werd.
Omdat onze vader ineens niet alleen bestond in verboden foto’s op zolder.






