DEEL 2 — DE CAMERA’S LOGEN NIET
Tobias was veilig.
Die vier woorden werden de eerste nacht mijn hele wereld.
De kinderarts onderzocht zijn ogen, mond, neus en huid.
De substantie bleek geen bijtend middel.
Wel een sterk gepigmenteerde theater- en bodypaint op vetbasis, met parfumstoffen die op de huid van een pasgeborene absoluut niet thuishoorden.
Gelukkig had hij niets noemenswaardigs binnengekregen.
Geen chemische brandwonden.
Geen ademhalingsproblemen.
Een lichte irritatie rond zijn hals die binnen enkele dagen moest verdwijnen.
‘Hij heeft geluk gehad,’ zei de kinderarts.
Ik haatte dat woord.
Een baby van zes uur oud zou geen geluk nodig moeten hebben tegen zijn eigen oma.
Tobias lag uiteindelijk tegen mijn borst.
Schoon.
Warm.
Zijn gezichtje half verborgen onder mijn kin.
Bram zat naast me.
We zeiden bijna niets.
Rond middernacht kwam een medewerker van ziekenhuisveiligheid met een politieagent.
Niet om ons te ondervragen alsof wij verdachten waren.
Om uit te leggen dat het ziekenhuis verplicht was incident te registreren.
‘Uw schoonmoeder is voor deze locatie per direct als bezoeker geweerd,’ zei de beveiligingscoördinator.
‘Alleen deze locatie?’ vroeg Bram.
‘De maatregel geldt voor onze kraam- en kinderafdelingen. Een bredere civiele of strafrechtelijke contactbeperking is aan andere instanties.’
Bram knikte.
Hij zag eruit alsof hij in één dag tien jaar ouder was geworden.
De politieagent vroeg of wij aangifte wilden doen.
‘Ja,’ zei ik.
Bram antwoordde tegelijk:
‘Ja.’
De agent keek naar mij.
‘Ook van de klap door uw moeder?’
Mijn keel trok.
Mijn eerste reflex was nee.
Mijn moeder.
Marleen.
De vrouw die me leerde fietsen.
Die op mijn achttiende mijn studentenkamer behangen had.
Die bij iedere echo van Tobias had gehuild van geluk.
Toen zag ik opnieuw haar hand.
Mijn wang.
De blik waarmee ze mij had aangekeken zonder één vraag te stellen.
‘Ik wil het laten vastleggen,’ zei ik.
‘Of u formeel aangifte doet, kunt u na advies beslissen,’ zei agent.
Daar was ik dankbaar voor.
Niet iedere beslissing hoefde in dezelfde nacht.
Later kwamen camerabeelden.
We hoefden ze niet zelf te zien.
De beveiligingscoördinator gaf samenvatting.
Ingrid was om 15.09 uur de afdeling opgekomen.
Op bezoeklijst omdat Bram haar naam zelf vooraf had doorgegeven.
Mijn moeder stond ook op lijst.
Ingrid droeg een grote beige handtas en een klein zwart toilettasje.
Ze bleef bijna twintig minuten in bezoekersruimte.
Om 15.34 uur vertrok Bram naar parkeergarage.
Om 15.36 uur stond Ingrid op.
Om 15.38 uur ging zij mijn kamer binnen.
Marleen volgde drie minuten later.
Om 15.47 uur kwamen eerste familieleden uit gang naar de kamer nadat Ingrid hen geroepen had.
Om 15.50 uur drukte ik op verpleegknop.
Geen impuls.
Geen chaotisch moment waarop een vrouw toevallig een make-upartikel uit haar tas trok.
Ze had gewacht.
De politie vroeg Ingrid later waar schmink vandaan kwam.
Eerst zei ze:
‘Van thuis.’
Toen agent kassabon vond in etui veranderde verhaal.
Een theaterwinkel in Den Haag.
Aankoop twee dagen vóór mijn geplande keizersnede.
Zwart bodypaint.
Sponsjes.
Latexvrije handschoenen.
Babydoekjes.
De handschoenen had ze niet gebruikt.
Dat detail maakte me misselijk.
Ze had kennelijk gedacht aan haar eigen handen.
Niet aan zijn huid.
‘Waarom?’ vroeg Bram toen rechercheur hem later informeerde.
Agent zei:
‘Dat moet zij zelf verklaren.’
Maar Ingrid zweeg inmiddels op advies van advocaat.
Haar eerste verhaal — ‘ik wilde alleen laten zien hoe baby eruitzag’ — hield geen stand.
Want ze had zélf de kleur aangebracht.
Dus was doel niet bewijs tonen.
Het was bewijs creëren.
Maar waarvoor?






