DEEL 10 — WAT INDIGO JAREN HAD GEDAAN
Indigo was geen meestercrimineel.
Dat zou bijna geruststellend zijn geweest.
Hij was iets gewoners.
Een man die zichzelf jarenlang had verteld dat geld binnen familie uiteindelijk toch één grote pot was.
Zijn bouwbedrijf ging vijf jaar eerder niet alleen door slechte markt onderuit.
Hij had zakelijke middelen gebruikt om familieprojecten te financieren.
Sterling Maritime leverde hem een grote ‘servicefactuur’, waarmee geld naar Mason ging en daarna deels terug naar gezamenlijke projectholding.
Boekhoudkundig werd schuld verplaatst.
Economisch bleef familie geld in eigen kring sturen.
Toen schuldeisers kwamen, gebruikte mijn kapitaalinjectie om gaten te sluiten.
Ik dacht dat ik huis redde.
Hij gebruikte de ruimte om Havenstaete overeind te houden.
Was dat allemaal strafbare fraude?
Niet automatisch.
Een deel waren echte leningen en transacties.
Maar enkele documenten bleken misleidend richting mij.
De €286.000-factuur was belangrijkste.
Onderzoek vond geen bewijs voor diensten ter waarde van dat bedrag.
Mason en Indigo stelden dat het ging om ‘jaren informele ondersteuning’.
Geen contract.
Geen uren.
Geen btw-specificatie die aansloot.
Belastingdienst en FIOD raakten geïnteresseerd nadat civiele accountant onregelmatigheden meldde.
Ik hield mij daar verder buiten.
Niet mijn taak.
Later werd een deel gecorrigeerd als onzakelijke transactie en ontstonden fiscale en strafrechtelijke procedures rond valsheid in administratie.
Niet alles leidde tot veroordeling.
Dat was belangrijk voor mij.
Ik wilde niet een verhaal waarin iedere verdachte euro automatisch diefstal werd.
Wat wel duidelijk was:
Indigo had mij vijf jaar geleden niet volledig geïnformeerd.
Hij wist dat ik dacht dat mijn geld uitsluitend huis en directe schuldeisers stabiliseerde.
Hij vertelde niet dat een grote ‘schuld’ aan zijn broer feitelijk samenhing met familiefinanciering.
Civiel werd geoordeeld dat ik op dat onderdeel onvolledig en misleidend was geïnformeerd.
Via schikking kwam uiteindelijk €214.000 terug naar mijn holding uit verkoop van bepaalde familieactiva.
Niet volledige €286.000.
Omdat delen juridisch betwist bleven en procederen jaren kon duren.
Ik accepteerde.
Oma Elise zou gezegd hebben:
‘Een goed einde is niet hetzelfde als de laatste euro.’






