DEEL 12 — MIJN EIGEN NAAM
Ik had vijf jaar lang op uitnodigingen gestaan als:
Mara en Luca Sterling.
Bij bedrijf:
mevrouw Sterling.
Wendy noemde mij nooit De Vries.
Na scheiding veranderde ik niets officieel, want zakelijk had ik altijd De Vries gebruikt.
Maar op appartementdeur zette ik:
MARA DE VRIES.
Alleen.
Klein.
Het voelde absurd groot.
Ik huurde eerst.
Geen villa.
Geen marmer.
Twee slaapkamers, terwijl ik één nodig had.
Waarom twee?
Tweede werd kantoor.
Ik herstartte mijn praktijk.
Naam:
De Vries Forensic & Integrity.
Emma:
‘Klinkt streng.’
‘Goed.’
Eerste jaar nam ik geen familiebedrijven.
Te dichtbij.
Daarna wel.
Maar ik stelde nieuwe regel:
‘Als iemand zegt “we doen dit al jaren zo”, wil ik document zien.’
Mijn cliënten lachten.
Ik niet.
Ik begon ook gastcolleges te geven over governance in familiebedrijven.
Niet over Wendy.
Niet over Luca.
Over structuur.
Belangenconflict.
Informele macht.
Waarom ‘familie’ geen controlemechanisme is.
Een student vroeg:
‘Wat is grootste frauderisico?’
Ik dacht aan miljoenen.
Spookbedrijven.
Valse handtekening.
Maar antwoord:
‘Een omgeving waarin niemand veilig nee kan zeggen.’
Lokaal stil.
‘Fraude begint niet altijd met iemand die geld wil stelen. Soms begint het met iemand die zegt: doe nu even mee, later leggen we uit.’
Ik kende die zin.
Na college wachtte jonge vrouw.
‘Mijn vader laat me facturen tekenen in ons bedrijf.’
Mijn hart.
‘Begrijp je ze?’
‘Niet altijd.’
Ik gaf geen juridisch advies zonder context.
‘Dan teken niets wat je niet begrijpt. Vraag onafhankelijke professionele uitleg.’
Simpel.
Misschien voorkwam dat niets.
Misschien wel.






