DEEL 11 — PATRICIA KWAM NIET MEER MEE NAAR DE RECHTBANK
Na tweede zitting zag ik Patricia buiten.
Zij stond alleen.
Daniel was met advocaat.
Ik liep langs.
‘Eva.’
Ik stopte.
Niet omdat ik haar iets verschuldigd was.
Omdat ik nieuwsgierig was.
‘Wat?’
Ze keek naar mijn gezicht.
‘Hoe gaat het?’
Ik bijna lachte.
‘Medisch?’
‘Ja.’
‘Beter.’
‘Goed.’
Stilte.
‘Ik wist niet dat je echt ziek was.’
Daar.
‘Je had ook niet hoeven weten wat het was.’
Ze keek.
‘Wat bedoel je?’
‘Je had alleen hoeven geloven dat ik zei dat ik me niet goed voelde.’
Ze keek weg.
‘Je hebt soms dingen groot gemaakt.’
‘Misschien.’
‘Dus—’
‘Nee.’
Ik onderbrak.
‘Dat een mens ooit dramatisch is geweest, betekent niet dat je later iedere pijn mag negeren.’
Zij zweeg.
‘Ik dacht dat Daniel je kende.’
‘Hij kent mij.’
‘Dan waarom—’
‘Omdat mensen die je kennen ook fout kunnen zitten.’
Patricia knikte klein.
‘Het spijt me dat ik in rechtszaal zei dat je je aanstelde.’
Ik wachtte op maar.
Het kwam niet.
‘Dank.’
‘Ik schaam me.’
‘Dat is van jou.’
Ze keek op.
‘Mag ik Lily blijven zien?’
Daar ging het altijd naartoe.
‘Dat beslissen Daniel en ik volgens regeling. Niet ik alleen.’
‘Ik wil niet dat jij denkt—’
‘Patricia.’
Ze stopte.
‘Ik ga jouw relatie met Lily niet gebruiken om je te straffen. Maar je praat niet meer met haar over mijn gezondheid.’
‘Dat doe ik niet.’
‘Ook geen grappen.’
‘Nee.’
‘Geen “mama heeft weer een dag”.’
Haar gezicht liet zien dat zij dat eerder had gezegd.
‘Nee.’
‘Dan zien we.’
Ik liep weg.
Geen omhelzing.
Geen nieuwe moeder-dochterband.
Wel grens.






