DEEL 8 — TERESA KOOPT EEN EIGEN HUIS
Vier maanden na het balkonincident verkocht Teresa haar appartement.
Sneller dan verwacht.
De woningmarkt hielp.
Met de opbrengst kocht ze een tweekamerappartement in Diemen.
Begane grond.
Kleine tuin.
Badkamer zonder drempel.
Tien minuten lopen van winkels.
De eerste keer dat ik er kwam, was niet omdat ik dat wilde.
Mijn moeder wel.
‘Ik wil haar zien.’
‘Waarom?’
‘Omdat ze me heeft gebeld.’
Ik staarde haar via videobellen aan.
‘Teresa belt jou?’
‘Ja.’
‘Sinds wanneer?’
‘Een maand.’
‘Waarom weet ik dit niet?’
‘Omdat ik zesenzestig ben.’
‘Dat antwoord haat ik.’
‘Daarom gebruik ik hem.’
Blijkbaar hadden zij en Teresa drie keer telefonisch gesproken.
Over bronchitis.
Weduwschap.
Gabriel.
Mijn vader.
En vooral over schuld.
‘Wil je haar vergeven?’
Mijn moeder keek me aan.
‘Ik heb haar al vergeven.’
Ik voelde iets onverwachts.
Irritatie.
‘Zo snel?’
‘Nee.’
‘Het is vier maanden.’
‘Ik ben oud.’
‘Zesenzestig is niet oud.’
‘Kies een argument.’
Ik zuchtte.
‘Hoe kan je—’
‘Omdat ik niet met haar getrouwd ben.’
Daar had ze me.
‘Ze hoeft niet meer in mijn huis.’
‘Klopt.’
‘Ik hoef haar niet te vertrouwen met mijn medicijnen.’
‘Klopt.’
‘Maar ik hoef ook niet iedere keer als ik hoest aan haar balkon te denken.’
Mijn moeder glimlachte.
‘Dat is mijn vergeving.’
Dat begreep ik.
‘Wil je dat ik mee ga?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik niet met de trein ga met deze longen.’
Ik rolde met mijn ogen.
‘Jij bent verschrikkelijk.’
‘Genetisch.’
Dus reden we naar Diemen.
Teresa deed open.
Ze zag er zenuwachtig uit.
Niet de vrouw die zes jaar ons huis als vanzelfsprekend had beschouwd.
Een gastvrouw in haar eigen, kleinere woning.
‘Elena.’
Mijn moeder stak haar armen uit.
Ze omhelsden elkaar.
Ik bleef staan.
Teresa keek naar mij.
‘Maya.’
‘Hoi.’
Geen omhelzing.
Goed.
De woonkamer was klein.
Nieuwe bank.
Oude foto's.
Gabriel op de kast.
Aan de tuindeur stond een stoel.
Geen bed.
Mijn moeder zag het ook.
‘Mooi terras.’
Teresa glimlachte.
‘Alleen voor mensen die wakker zijn.’
Donkere grap.
Mijn moeder lachte.
Ik niet meteen.
Teresa zag het.
‘Sorry.’
‘Nee.’
Ik ademde.
‘Het is oké.’
En dat was het verrassend genoeg ook.
We dronken thee.
Teresa vertelde dat therapie pijnlijker was dan ze verwachtte.
‘Ik dacht dat ik over Gabriels ziekte moest praten.’
‘En?’
‘Blijkbaar vooral over wat ik daarna deed.’
Ze keek naar mij.
‘Ik heb Daniel verantwoordelijk gemaakt voor mijn angst.’
Mijn moeder knikte.
‘Ja.’
‘En Ryan voor mijn schuldgevoel.’
‘Ja.’
‘En iedereen die grenzen stelde voelde als iemand die mij verliet.’
Mijn moeder zei:
‘Dat klinkt vermoeiend.’
Teresa lachte zacht.
‘Voor iedereen.’
Ik vroeg:
‘Waarom woonde je zes jaar bij ons terwijl je een appartement had?’
Ze keek naar haar handen.
‘Omdat ik het fijn vond.’
Eerlijk.
‘Meer?’
‘Ik was bang alleen.’
‘Dat begrijp ik.’
‘En ik kreeg geld van mijn woning.’
‘Ja.’
‘Dat maakte het makkelijk mezelf te vertellen dat ik slim bezig was.’
‘Terwijl wij je kosten betaalden.’
‘Ja.’
‘Wist je dat ik dacht dat je appartement verkocht was?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Niet eerst.’
‘Later?’
‘Ja.’
‘Waarom corrigeerde je me niet?’
‘Omdat ik wist dat je dan zou vragen wanneer ik terugging.’
Daar.
Geen trauma.
Geen ingewikkelde psychologie.
Gewoon gemak.
‘Dank je dat je eerlijk bent.’
‘Het is laat.’
‘Beter dan nooit.’
Ze knikte.
Mijn moeder vroeg:
‘En Ryan?’
Teresa zuchtte.
‘Boos.’
‘Waarom?’
‘Ik betaal zijn schulden niet meer.’
Mijn wenkbrauwen gingen omhoog.
‘Echt niet?’
‘Ik heb zijn laatste huurachterstand betaald.’
‘Teresa.’
‘Wacht.’
Ze hief haar hand.
‘Rechtstreeks aan de verhuurder.’
‘Oké.’
‘Met een schriftelijke leningsovereenkomst.’
Ik moest bijna lachen.
‘Wie ben jij?’
‘Mijn therapeut heeft een Excel-bestand.’
Nu lachte ik wel.
‘En daarna?’
‘Niets meer.’
‘Hoe reageerde hij?’
‘Hij zei dat ik door Maya veranderd was.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Natuurlijk.’
Teresa keek me aan.
‘Ik zei dat het door mijzelf kwam.’
Dat raakte me.
Klein.
Maar echt.
Sophie woonde inmiddels bij haar zus.
Ryan had een kamer gevonden in een gedeeld huis.
Hij werkte fulltime bij een evenementenbedrijf in loondienst in plaats van opnieuw ondernemer te spelen.
Hij en Sophie waren nog samen.
Met voorwaarden.
Therapie.
Financieel inzicht.
Geen gezamenlijke rekening voordat zij dat wilde.
Misschien leerde iedereen eindelijk iets.
‘En Daniel?’ vroeg Teresa.
Mijn lichaam verstijfde licht.
‘Wat met hem?’
‘Komen jullie weer bij elkaar?’
‘Dat gaat jou niets aan.’
Ze knikte onmiddellijk.
‘Klopt.’
Geen gekwetste blik.
Geen zucht.
Geen:
ik bedoel het goed.
Gewoon:
klopt.
Dat was misschien haar grootste verandering.
Bij vertrek gaf Teresa mijn moeder een tas.
‘Wat is dit?’
‘Een dikke deken.’
Mijn moeder barstte in lachen uit.
‘Voor mijn balkon?’
Teresa werd rood.
‘Ik had gedacht dat het grappiger was.’
Mijn moeder knuffelde haar.
‘Het is grappig.’
Ik keek naar Teresa.
‘Vooruit.’
Ze glimlachte voorzichtig.
Buiten zei mijn moeder:
‘Ze doet haar best.’
‘Ja.’
‘Daniel ook?’
Ik keek naar de auto.
‘Ja.’
‘En?’
‘Ik weet nog steeds niet of best genoeg is.’
Mijn moeder knikte.
‘Dat hoef je vandaag ook niet te weten.’






