DEEL 9 — MIJN BROER VERTELDE WAAROM HIJ AL JAREN AFSTAND HIELD
Na mediation ging Joris met mij eten.
‘Pap belde.’
‘Natuurlijk.’
‘Hij zei sorry tegen jou.’
‘Ja.’
‘Dat is meer dan ik ooit kreeg.’
Ik keek op.
‘Waarvoor had je excuses nodig?’
Joris lachte zonder humor.
‘Waarom denk je dat ik naar Groningen verhuisde?’
‘Werk.’
‘Deels.’
Hij nam slok bier.
‘Mam vroeg mij vroeger ook geld.’
‘Wat?’
‘Niet zoveel.’
‘Waarom wist ik dit niet?’
‘Omdat ik één keer ja zei en daarna nee.’
‘Wat gebeurde er?’
‘Zes maanden radiostilte.’
Ik staarde.
‘Serieus?’
‘Je was toen in Londen voor project. We spraken weinig.’
‘Waarom heb je nooit verteld?’
‘Omdat jij altijd zei dat mam en pap het moeilijk hadden en familie elkaar helpt.’
Au.
Ik had zelf systeem verdedigd.
‘Wat vroeg ze?’
‘Vierduizend voor keuken.’
‘Die keuken heb ik later betaald.’
Joris knikte.
‘Precies.’
Ik begon te lachen.
Niet vrolijk.
‘Ze vroeg jou. Jij zei nee. Toen vroeg ze mij zonder te zeggen dat jij nee had gezegd.’
‘Ja.’
‘En ik betaalde.’
‘Ja.’
‘Waarom vertelde je het niet?’
‘Ik dacht dat jij volwassen was en zelf wist wat je deed.’
Die zin was bijna bevrijdend.
‘Ik dacht altijd dat jij minder geliefd was.’
Joris keek alsof ik gek was.
‘Waarom?’
‘Ze vroegen mij altijd.’
‘Bram, ze vroegen jou omdat je betaalde.’
Zo eenvoudig.
‘Dus ik was niet favoriete zoon.’
‘Je was favoriete bank.’
Ik gooide servetje naar hem.
Hij lachte.
Daarna werd hij serieus.
‘Mam houdt wel van je.’
‘Geweldige toevoeging.’
‘Ik meen het.’
‘Ik weet het.’
‘Maar ze reageert op grenzen alsof grenzen afwijzing zijn.’
‘Dat zei Sophie ongeveer.’
‘Slimme vrouw.’
‘Mam haat haar daarom.’
‘Ook.’
Wij lachten.
Voor het eerst in jaren voelde Joris niet als familielid dat buiten mijn problemen stond.
Hij was iemand die eerder patroon had gezien en was vertrokken.
‘Wat zou jij met huis doen?’
‘Niet relevant.’
‘Iedereen zegt dat.’
‘Omdat jullie mij altijd tussenin zetten.’
Ik knikte.
‘Eerlijk.’
Hij dacht.
‘Maar als je echt vraagt?’
‘Ja.’
‘Ik zou het niet cadeau geven.’
‘Waarom?’
‘Omdat mam dan leert dat rechtszaak en schuld uiteindelijk werken.’
Tom zei hetzelfde.
‘En uitzetten?’
‘Niet morgen.’
‘Dus?’
‘Laat ze kiezen tussen lagere woonlasten elders of eerlijk betalen voor iets dat niet van hen is.’
‘Dat klinkt hard.’
‘Volwassen.’
Dat woord bleef.
Misschien volwassen worden met ouders betekent niet dat je stopt kind te zijn.
Wel dat je stopt hun gevolgen voor ze dragen.






