DEEL 3 — MILA’S MOEDER
Ik ontmoette haar niet door mijn keuze.
Haar advocaat belde Noor.
‘Mijn cliënte heeft begrepen dat mevrouw Van Aken mogelijk informatie heeft verstrekt aan auditor.’
Ik schrok.
‘Hoe?’
‘Dat wil advocaat niet telefonisch uitleggen.’
We spraken af.
Niet met Mila.
Met haar moeder, Karin de Bruin, en advocaat.
Karin was vierenvijftig.
Werkte in een schoolkantine.
Ze droeg goedkope regenjas en keek naar mijn penthouse? We meet office to reduce asymmetry. Let's make Noor's office.
Ze keek mij tien seconden aan.
‘U bent zus van Sanne.’
‘Ja.’
‘En eigenaar van Northline.’
‘Ja.’
‘Waarom helpt u?’
Goede vraag.
‘Omdat als dossier klopt, wat er gebeurd is niet verborgen mag worden.’
‘Dat is zakelijk antwoord.’
‘Het is ook persoonlijk.’
Ik keek naar mijn prothese.
Zij keek.
Begrip.
‘Mijn familie vond lichamelijke beperking vroeger vooral lastig voor henzelf.’
Karin’s gezicht verzachtte niet.
‘Mijn dochter wil geen symbool zijn.’
‘Dat hoeft ze ook niet.’
‘Ze wil niet dat rijke mensen haar gebruiken om elkaar te bestrijden.’
Dat kwam binnen.
‘Dat wil ik ook niet.’
‘Uw onderzoeker heeft foto van haar.’
‘Uit openbare bedrijfsprofiel. Hij heeft haar niet benaderd.’
‘Goed.’
Noor nam over.
De advocaat van Mila, mr. Van Houten, legde uit.
Veldstaete’s verzekeraar erkende basis van arbeidsongeval en medische kosten liepen.
Maar civiele aansprakelijkheid en mogelijk verwijtbaar veiligheidsfalen waren onderwerp van onderzoek.
Twee weken na ongeluk was Karin benaderd door een ‘crisisadviseur’.
Niet door Sanne persoonlijk.
Hij bood snelle financiële regeling.
€280.000.
Voor afstand van bepaalde civiele aanspraken binnen grenzen van wat juridisch mogelijk was en vertrouwelijkheid rond onderhandelingen.
Karin weigerde.
‘Waarom?’
‘Omdat hij tijdens gesprek drie keer zei dat Mila “mogelijk zelf instructies had genegeerd”.’
Haar handen trilden.
‘Mijn dochter had de dag ervoor zelf een rode blokkade gemeld.’
Mijn maag draaide.
‘Heeft ze bewijs?’
‘Foto’s. Berichten.’
Daarom was cover-up gevaarlijk.
Mila had dingen opgeslagen.
‘Wat wilt u van mij?’ vroeg ik.
Karin keek.
‘Niets.’
‘Dan waarom gesprek?’
‘Omdat ik wilde zien of u net als uw zus bent.’
Hard.
Eerlijk.
‘En?’
‘Weet ik nog niet.’
Fair.
‘Ik ga u geen geld aanbieden.’
‘Goed.’
‘Ik wil ook niet dat mijn bedrijf zich mengt tenzij juridisch nodig.’
‘Goed.’
‘Als ik informatie heb die relevant is voor onderzoek, gaat die via advocaten.’
Karin knikte.
Toen vroeg ze:
‘Heeft uw zus ooit tegen u gezegd waarom ze die blokkade liet opheffen?’
‘Ik heb haar negentien jaar niet gesproken.’
Karin keek verbaasd.
Ik vertelde niet alles.
Alleen essentie.
Zij luisterde.
‘Dus uw ouders kwamen na negentien jaar één miljoen vragen.’
‘Ja.’
Voor het eerst lachte ze.
Bitter.
‘Dan is uw familie efficiënter dan de mijne.’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Mijn broer vraagt eerst hoe het gaat voordat hij geld wil.’
Ik moest ook lachen.
Twee vrouwen.
Verschillende levens.
Geen redding.
Gewoon een moment.
Voor ik vertrok zei Karin:
‘Mila wil later misschien met u praten.’
‘Alleen als zij zelf wil.’
‘Goed.’
‘En Karin?’
‘Ja?’
‘Als mijn familie zegt dat ik u gestuurd heb om Sanne kapot te maken…’
‘Dan zeg ik dat mijn dochter al van dat platform was gevallen voordat ik uw naam kende.’
Die zin bleef.
Gevolgen begonnen vóór ik terugkwam.
Ik had ze niet veroorzaakt.
Ik kon alleen kiezen wat ik ermee deed.






