DEEL 14 — HET TWEEDE ZONDAGSDINER
Precies een jaar na dat beruchte diner nodigde opa ons opnieuw uit.
‘Geen experiment,’ zei hij.
‘Zeker?’
‘Geen trackerspeech.’
‘Jammer.’
Ik reed zelf.
Witte SUV.
Ava kwam met trein en bus.
Niet omdat zij gestraft werd.
Haar Clio had ze verkocht om schulden af te lossen.
‘Ik ben eco,’ zei ze.
‘Je bent blut.’
‘Ook.’
Mama kwam eigen auto.
We stonden oprit.
Opa keek.
‘Iedereen vervoer geregeld?’
Ava:
‘Ja.’
‘Mooi.’
Binnen.
Diner.
Geen drama.
Bij hoofdgerecht vroeg opa Ava:
‘Hoe werk?’
‘Goed.’
Niet groot verhaal.
‘Ik ben junior accountmanager bij marketingbureau voor zorgorganisaties.’
‘Vind je leuk?’
‘Ja.’
‘Auto nodig?’
Iedereen keek.
Opa deadpan.
Ava:
‘Nee.’
Hij knikte.
‘Mooi.’
We lachten.
Na eten gaf Ava mij envelop.
‘Wat?’
‘Laatste deel.’
Binnen €640.
Rest Uber/repair repayment.
‘Je hoefde niet zo snel.’
‘Ik wilde.’
‘Schuld totaal?’
‘Nog €4.300 bij bank.’
‘Dat is bijna klaar.’
‘Ja.’
‘Trots.’
Ze keek.
‘Dank.’
‘Niet omdat je betaalde mij.’
‘Waarvoor dan?’
‘Omdat je bent gestopt met doen alsof.’
Ze huilde.
‘Dat was duur.’
‘Meestal.’
Mama keek van over tafel.
Geen ingrijpen.
Goed.
Later in keuken zei ze:
‘Ik wilde bijna aanbieden rest schuld te betalen.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik mezelf vroeg of ik haar hielp of mijn ongemak wilde stoppen.’
Dat was enorme zin.
‘En?’
‘Mijn ongemak.’
‘Dus?’
‘Ik heb haar taart gebakken.’
Ik lachte.
‘Dat is betere hulp.’
‘Ze heeft helft meegenomen.’
‘Ava.’
‘Ja.’
We glimlachten.






