DEEL 14 — VALERIE EN IK KWAMEN ELKAAR NOG ÉÉN KEER TEGEN
Twee jaar na feest zat ik op terras van café in Amsterdam toen iemand mijn naam zei.
‘Marjolein?’
Valerie.
Ze zag er anders uit.
Korter haar.
Geen bedrijfspasje.
‘Hoi.’
‘Mag ik?’
Ik wees naar stoel.
‘Even.’
Ze ging zitten.
‘Ik werk niet meer bij Vermeer.’
‘Dat wist ik niet.’
‘Sinds zes maanden.’
‘Vanwege Alexander?’
‘Deels. Ik wilde ergens opnieuw beginnen zonder dat iedereen mij kende als die analist.’
Ik begreep dat.
‘Waar nu?’
‘Fintechbedrijf.’
‘Bevalt?’
‘Ja.’
Stilte.
‘Heb jij iemand?’
De vraag verraste me.
‘Niet relevant.’
Ze lachte.
‘Terecht.’
‘Jij?’
‘Ja.’
‘Goed.’
En ik meende het.
Dat verraste ons allebei.
Valerie keek naar tafel.
‘Ik wilde nog één keer sorry zeggen.’
‘Je hebt dat al gedaan.’
‘Niet volledig.’
Ik wachtte.
‘Ik wist dat hij getrouwd was. Zelfs als ik zijn verhaal geloofde, had ik moeten wachten tot hij daadwerkelijk vrij was.’
‘Ja.’
‘Ik heb mezelf wijsgemaakt dat omdat huwelijk volgens hem emotioneel voorbij was, papier detail was.’
‘En ik?’
‘Een obstakel in zijn verhaal.’
Eerlijk.
‘Waarom zeg je dit nu?’
‘Omdat mijn nieuwe vriend nog getrouwd was toen we elkaar ontmoetten.’
Ik trok wenkbrauw op.
‘O.’
‘Maar gescheiden van tafel en bed, apart wonen, procedure gestart.’
‘En?’
‘Ik heb gezegd dat we niets beginnen tot scheiding officieel en emotioneel helder is.’
Ik glimlachte.
‘Leren door schade.’
‘Blijkbaar.’
Ze keek mij aan.
‘Die taart was overigens verschrikkelijk.’
Ik begon te lachen.
‘Hij kostte 240 euro.’
‘Dan deed het extra pijn.’
We lachten allebei.
Niet vriendinnen.
Niet vijanden.
Twee vrouwen die ooit in hetzelfde verhaal waren gezet alsof één moest winnen.
We betaalden onze eigen koffie.
Dat voelde passend.






