DEEL 13 — IK GING TERUG NAAR DE FERTILITEITSKLINIEK
Niet voor behandeling.
Voor mijn dossier.
Ik had jarenlang een map in kast bewaard die ik niet meer durfde openen.
Injectieschema’s.
Echo’s.
Labresultaten.
Brieven.
Een foto van twee embryo’s uit een traject dat niet tot zwangerschap leidde.
Ik had die foto ooit drie maanden in mijn portemonnee gedragen.
Alsof kijken genoeg kon zijn.
Na scheiding vroeg ik een afspraak met arts die ons laatste traject had begeleid.
Hij herinnerde zich mij vaag.
‘Wat kan ik voor u doen?’
‘Ik wil begrijpen wat er werkelijk stond.’
We liepen dossier door.
Geen verborgen diagnose.
Geen groot complot.
Geen bewijs dat Christopher permanent onvruchtbaar was.
Geen bewijs dat ik dat was.
Onverklaarde subfertiliteit.
Precies zoals ik me herinnerde.
De arts zei:
‘Ik hoop dat u niet denkt dat het feit dat uw ex-partner nu biologisch vader is, betekent dat het probleem destijds bij u lag.’
Ik begon te huilen.
Niet verwacht.
‘Hij zegt dat.’
‘Medisch klopt dat niet.’
‘Dat weet ik rationeel.’
‘En emotioneel?’
Ik lachte door tranen.
‘Minder.’
Hij legde uit:
‘Vruchtbaarheid is geen stabiele aan-uitknop. Mensen met verminderde kansen kunnen toch spontaan zwanger worden. Stellen zonder aantoonbare oorzaak kunnen jarenlang geen zwangerschap krijgen. Eén latere zwangerschap bewijst niet wie “de oorzaak” was.’
Ik knikte.
‘Dus er is niets nieuws.’
‘Medisch? Nee.’
Dat was vreemd bevrijdend.
Ik had gehoopt op grote onthulling.
In plaats daarvan kreeg ik bevestiging dat Christopher een onzekerheid had veranderd in een beschuldiging.
Ik was niet defect.
Hij ook niet.
Wij hadden pech gehad.
Dat was alles.
Na afspraak liep ik langs Erasmusbrug.
Ik dacht aan Michelle.
Aan Livia.
Aan Noah.
Aan twee kinderen die waren ontstaan uit een chaos waar geen van hen verantwoordelijkheid voor droeg.
Ik dacht aan mezelf tijdens behandelingen.
Hoe ik iedere maand mijn lichaam als project had beoordeeld.
Goed.
Slecht.
Geslaagd.
Mislukt.
Ik wilde nooit meer zo naar mezelf kijken.
Of ik ooit moeder zou worden wist ik niet.
Voor het eerst hoefde ik dat ook niet die dag te beslissen.






