DEEL 3 — DE VAKANTIE WAS NOG DUURDER DAN IK DACHT
Saskia vroeg me vrijdag naar haar kantoor in Utrecht te komen.
De kinderen bleven bij Henk en zijn vrouw Marjan.
Maya was dol op hun hond.
Leo vond het vooral interessant dat Henk een oude Land Rover uit elkaar had liggen.
Ik reed twee uur.
Op tafel bij Saskia:
mijn huwelijkse voorwaarden.
Hypotheek.
Bankafschriften.
Mijn ouders’ testament.
De akte van boerderij.
“Goed nieuws eerst,” zei ze.
“Graag.”
“De boerderij is helder privévermogen. Uit nalatenschap, met uitsluitingsclausule.”
“Dat wist ik.”
“Jason kan niet simpel zeggen ‘de helft is van mij’ omdat jullie getrouwd zijn.”
“Hij heeft dat nooit gezegd.”
Saskia keek.
“Nog niet.”
Mijn maag trok.
“Waarom zeg je dat?”
Ze draaide laptop.
Een document dat ik haar had gestuurd vanuit gezamenlijke cloud.
Financieringsvoorstel verbouwing Dwingeloo
Ik had het nooit gezien.
Opgesteld twee maanden eerder.
Jason had contact gehad met hypotheekadviseur.
Doel:
€350.000 lening.
Zekerheid:
boerderij.
Aanvragers:
Jason en Clara Peters.
Mijn naam.
“Wat is dit?”
“Een concept.”
“Hij kan mijn boerderij niet verhypothekeren zonder mij.”
“Nee.”
“Dus?”
“Maar hij heeft wel laten onderzoeken wat mogelijk was.”
Ik las.
Bestemming:
renovatie boerderij tot luxe vakantiewoning.
Daarnaast:
“consolidatie bestaande privéverplichtingen”.
“Welke verplichtingen?”
Saskia:
“Dat wil ik ook weten.”
Ik voelde misselijkheid.
“Hij wilde mijn ouders’ huis belasten.”
“Het voorstel is niet uitgevoerd.”
“Hij heeft wel mijn inkomensgegevens aangeleverd.”
“Waarschijnlijk uit jullie belastingdossier.”
“Zonder mij.”
“Ja.”
“Is dat strafbaar?”
“Niet per se alleen opvragen van een concept. Als hij geen handtekening vervalst of aanvraag definitief deed.”
Ik haatte juridische nuance.
Maar had het nodig.
“Meer?”
“Heb je creditcardafschriften?”
Ik gaf.
Saskia wees.
De vluchtbetalingen waren deels op mijn zakelijke noodkaart geprobeerd.
Maar oorspronkelijke aanbetaling van resort stond vier weken eerder op aanvullende gezinscreditcard.
€7.600.
“Die kaart is op naam?”
“Mijn account. Jason had extra kaart met lage limiet.”
“Limiet?”
“€5.000.”
“Hoe €7.600?”
Ik keek.
Een maand eerder had limiet tijdelijk verhoogd kunnen worden via app.
“Kan hij dat?”
“Als hij mijn login had.”
Daarom keek hij mee.
Daarom laptop.
Mijn maag.
Ik belde bank met Saskia erbij.
Fraudemedewerker vertelde dat op datum X vanaf bekend thuis-IP een limietverhoging was aangevraagd en geauthenticeerd via sms naar mijn nummer.
Ik dacht.
Die avond was ik thuis.
Jason ook.
“Sms?”
vroeg ik.
“Ja.”
Ik zocht oude berichten.
Niet aanwezig.
Verwijderd.
Mijn telefoon lag vaak 's avonds op kookeiland.
Jason kende code?
Niet meer.
Maar toen wel.
Ik voelde me dom.
Saskia tikte op tafel.
“Niet doen.”
“Wat?”
“Jezelf dom noemen.”
“Hoe weet je—”
“Ik zie je gezicht.”
Bank startte onderzoek.
Geen onmiddellijke conclusie.
Goed.
Toen kwam volgende.
Mijn salarisrekening vertoonde automatische maandelijkse overboeking van €1.250 naar gezamenlijke beleggingsrekening.
Normaal.
Maar vier maanden eerder was doelrekening gewijzigd.
Naar:
Peters Family Reserve B.V.
“Wat is dat?” vroeg Saskia.
“Ik weet het niet.”
KvK-opzoeking.
Bestuurder:
Jason Peters.
En Evelyn Peters.
Mijn hart stopte.
Vennootschap opgericht vijf maanden eerder.
Doel:
vermogensbeheer.
Investeringen.
Onroerend goed.
Waarom stond mijn salarisautomaat daarheen?
Ik had geen wijziging gedaan.
Totaal:
vijf keer €1.250.
€6.250.
Niet gigantisch.
Maar bewuste stroom.
“Hoe?”
vroeg ik.
“Je internetbankieren was open,” zei Saskia.
Ik sloot ogen.
Hij had niet alleen gekeken.
Hij had instellingen gewijzigd.
“Bankonderzoek.”
“Ja.”
“En B.V.?”
“Wij kunnen via procedures informatie opvragen als nodig.”
“Evelyn is bestuurder.”
“Ja.”
Ik begon te lachen.
Saskia keek.
“Waarom lach je?”
“Omdat zij tegen mij zei dat goede vrouw familie onvoorwaardelijk steunt.”
“Dat is geen juridische grondslag.”
“Jammer voor haar.”






