DEEL 3 — MEREL HAD NOOIT OM MIJN SALARIS GEVRAAGD
Merel nam de telefoon op met een baby die op achtergrond krijste.
‘Sanne?’
‘Slecht moment?’
‘Alle momenten zijn slechte momenten. Dat is blijkbaar tweeling.’
Ik lachte.
‘Hoe gaat het?’
‘Ik heb gisteren om drie uur ’s middags mijn tanden gepoetst en voelde me enorm succesvol.’
Dat klonk als de Merel die ik kende.
Droog.
Eerlijk.
Niet iemand die mij zojuist financieel had leeggetrokken.
‘Ik wil iets ongemakkelijks bespreken.’
‘Daan?’
Dat antwoord kwam te snel.
‘Wat heeft hij gezegd?’
Stilte.
‘Merel?’
‘Hij zei dat jullie ons een tijdje financieel wilden helpen.’
‘Hoeveel?’
‘Sanne, als dit ruzie tussen jullie wordt, dan hoeft het echt niet.’
‘Hoeveel?’
Ze zuchtte.
‘Hij zei ongeveer vierduizend per maand.’
Ik sloot ogen.
‘En dacht jij dat dat gezamenlijk besproken was?’
‘Natuurlijk.’
‘Dat was het niet.’
‘O, shit.’
Een baby begon harder te huilen.
‘Wacht.’
Ik hoorde geritsel.
Daarna zachter:
‘Sorry. Boris.’
‘Geen probleem.’
‘Sanne, ik heb Daan nooit gevraagd om dat soort geld.’
‘Wat vroeg je wel?’
‘Ik vroeg of hij misschien één of twee maanden boodschappen kon helpen of één dag per week oppas kon regelen totdat Tim’s ouders terug zijn uit Portugal.’
‘Dus geen vierduizend.’
‘God nee.’
‘Geen jaar.’
‘Nee.’
‘Geen helft van mijn salaris.’
‘Wat?’
Ze klonk oprecht geschokt.
‘Dat heeft hij letterlijk tegen mij gezegd.’
‘Sanne…’
‘Ja.’
‘Ik dacht dat dit uit gezamenlijke spaarpot kwam waar jullie ruim in zaten.’
Ik lachte zonder humor.
‘Welke gezamenlijke spaarpot?’
‘Daan zei dat jullie maandelijks duizenden overhouden.’
Ik keek naar bankapp.
Wij hadden een gezamenlijke noodrekening.
€23.000.
Ik had meer dan negentig procent daarvan gestort.
‘Heeft hij gezegd dat ik het voorstel deed?’
Lange stilte.
‘Hij zei dat jij vond dat familie niet moest worstelen als “wij zoveel ruimte hebben”.’
Mijn nek werd warm.
Dat waren woorden die ik inderdaad ooit gebruikt had.
Twee jaar eerder.
Toen Karin een nieuwe heup nodig had en eigen bijdrage voor revalidatiehotel hoog was.
Ik had gezegd:
‘Familie hoeft niet te worstelen als wij ruimte hebben.’
Ik had toen €3.000 aangeboden.
Eenmalig.
Daan had van één zin blijkbaar een permanente volmacht gemaakt.
‘Merel.’
‘Ja?’
‘Ik wil jou helpen. Dat verandert niet.’
‘Nee.’
‘Wat?’
‘Ik wil geen geld zolang jullie hierover ruzie hebben.’
‘Dit gaat niet om jou.’
‘Maar mijn rekening staat in midden.’
Ze klonk moe.
‘Sanne, ik kreeg vorige week al tweeduizend van Daan.’
Mijn hart sloeg harder.
‘Van welke rekening?’
‘Weet ik niet.’
Ik opende bankapp.
Gezamenlijke noodrekening.
€2.000 afgeschreven.
Omschrijving:
MEREL BABY’S
Geen overleg.
Geen bericht.
‘Gevonden.’
‘Ik maak het terug.’
‘Wacht.’
‘Nee.’
‘Merel, jullie hebben echt kosten.’
‘Dat hebben alle ouders.’
‘Tweeling is zwaar.’
‘Ja. Maar ik wil niet dat jij wakker ligt terwijl ik luiers koop van geld dat zonder jouw toestemming is overgemaakt.’
Mijn ogen vulden zich.
‘Dank.’
‘Ik ben boos op hem.’
‘Ik ook.’
‘Mag ik hem bellen?’
‘Hij is je broer.’
‘Dat was geen antwoord.’
‘Ja.’
Merel hing op.
Tien minuten later ging voordeur open.
Daan was gaan werken.
Normaal was hij pas zes uur thuis.
Om 11.20 uur stormde hij binnen.
‘Heb je Merel gebeld?’
‘Ja.’
‘Waarom heb je haar hierbij betrokken?’
Ik keek op van laptop.
‘Omdat jij haar bij mijn salaris betrokken had.’
‘Ze heeft geld teruggestort!’
‘Haar keuze.’
‘Ze heeft net een tweeling!’
‘En toch heeft ze meer moeite met mijn grens overschrijden dan jij.’
Hij liep heen en weer.
‘Dit is vernederend.’
‘Voor wie?’
‘Voor mij!’
Daar was het.
Niet Merel.
Niet baby’s.
Hij.
‘Waarom?’
‘Omdat ik haar heb gezegd dat we zouden helpen.’
‘We kunnen nog steeds helpen.’
‘Nu lijkt het alsof ik dingen beloof die ik niet kan betalen.’
Ik keek hem aan.
‘Dat is letterlijk wat je hebt gedaan.’
Hij stopte.
Zijn gezicht werd hard.
‘Je hoeft me niet klein te maken.’
‘Ik maak je niet klein.’
‘Je weet wat ik bedoel.’
‘Nee.’
Ik stond op.
‘Ik verdien meer dan jij. Dat is een feit. Het heeft mij nooit geïnteresseerd zolang wij als team functioneerden.’
‘Makkelijk praten wanneer jij degene bent met geld.’
‘Ik heb twaalf jaar lang nooit jouw salaris tegen je gebruikt.’
‘Tot deze week.’
‘Omdat jij mijn salaris gebruikte zonder mij.’
Hij keek weg.
Ik voelde voor het eerst iets anders dan irritatie.
Verdriet.
‘Daan, schaam jij je voor wat ik verdien?’
‘Nee.’
Te snel.
‘Eerlijk.’
‘Nee.’
‘Voel je je kleiner?’
Stilte.
Dat was ja.
‘Waarom heb je dat nooit gezegd?’
‘Omdat ik geen zielig mannetje ben dat niet tegen succesvolle vrouw kan.’
‘Dat zei ik niet.’
‘Maar je denkt het.’
‘Nee. Ik denk dat je een probleem hebt gecreëerd omdat je liever met mijn geld genereus bent dan zegt dat je zelf niet vierduizend euro per maand kunt missen.’
Hij keek mij aan.
Pijnlijk raak.
‘Ik moet terug naar werk.’
‘Ga.’
Bij deur stopte hij.
‘Merel zegt dat ze zondag komt.’
‘Waarom?’
‘Om te praten.’
‘Goed.’
‘Mijn ouders ook.’
Ik zuchtte.
Een familievergadering.
Mijn favoriete genre.
‘Prima.’
Toen deur dichtviel, keek ik naar bankmelding.
€2.000 teruggestort.
Omschrijving:
PRAAT EERST MET JE VROUW, SUKKEL
Ik begon hardop te lachen.
Merel bleef Merel.






