DEEL 4 — WHITMORE DEVELOPMENT WAS NOOIT ALLEEN VAN GRANT
Grant vertelde de buitenwereld graag dat hij Whitmore Development op zijn zesentwintigste had opgericht.
Technisch was dat waar.
Hij had de eerste B.V. opgericht.
Een laptop.
Een geleend kantoor.
Een project van twaalf appartementen in Amstelveen.
Maar het bedrijf dat vijftien jaar later honderden miljoenen aan projecten draaide, was niet hetzelfde bedrijf dat hij alleen was begonnen.
Ik ontmoette hem toen Whitmore vier jaar bestond.
Ik was architect.
Niet beroemd.
Wel obsessief.
Grant had charisma.
Ik had detail.
Zijn eerste grote project dreigde te mislukken omdat ontwerp onhaalbaar was binnen bestemmingsplan en bouwkosten.
Ik herschreef het.
Niet gratis.
Ik kreeg honorarium en later aandelen.
We werden verliefd.
Twee jaar later trouwden we.
Daarna groeiden wij samen.
Ik bracht mijn architectuurstudio onder in de groep.
Mijn auteursrechten en ontwerplicenties werden contractueel ingebracht.
Een investeerder kwam.
Nieuwe aandelen.
Na de financiële crisis van een project in 2018 moest er twaalf miljoen euro vers kapitaal worden ingebracht.
Grant kon zijn deel niet financieren.
Ik wel, via Rowan.
Niet omdat ik rijker was uit niets.
Mijn moeder had een trust nagelaten en ik had mijn studio goed verkocht.
Rowan bracht 7,2 miljoen euro in.
In ruil veranderde aandeelhoudersstructuur.
Economische rechten:
Grant en zijn holding 38%.
Rowan 42%.
Management en werknemersparticipatie 20%.
Stemrechten waren afwijkend door preferente aandelen en bestuursafspraken.
Rowan had 54 procent van de stemmen op een reeks fundamentele besluiten.
Grant bleef CEO.
Ik werd chief design officer en later voorzitter van strategisch ontwerp.
In interviews zei hij:
‘We zijn dit samen begonnen.’
Wanneer hij boos was:
‘Het blijft mijn bedrijf.’
Die twee zinnen konden jarenlang naast elkaar bestaan zolang niemand ze juridisch testte.
De echtscheidingsstukken probeerden precies dat te veranderen.
Ik zou mijn preferente stemrechten omzetten.
Grant zou via nieuwe managementholding controle krijgen.
Daartegenover stond een afkoopsom.
8 miljoen euro.
Veel geld.
Voor iemand die niet wist dat de onderliggende aandelen en toekomstige waardestijging veel meer konden vertegenwoordigen, klonk het royaal.
Ik wist beter.
Whitmore was niet gezond op dat moment.
Maar ook niet waardeloos.
En mijn stemrechten waren vooral belangrijk omdat zij ervoor zorgden dat Grant niet alleen kon beslissen over grote zekerheden, verkoop van kernactiva en nieuwe financiering.
Precies de dingen die hij bij Noorderhaven wilde doen.
Hij had mijn handtekening niet alleen nodig voor scheiding.
Hij had mijn stem nodig.
Of liever:
hij had nodig dat ik hem niet meer had.






