DEEL 6 — HET BEDRIJF GING NIET TEN ONDER
Het interne onderzoek bij Van der Veen Systems duurde vijf maanden.
Nathan werd gedurende onderzoek tijdelijk uit zijn commerciële functie gehaald.
Met salaris grotendeels doorbetaald volgens afspraken.
Geen bewakers die hem uit kantoor sleepten.
Geen medewerkers die applaudisseerden.
Een professioneel bedrijf probeert schandalen juist saai te behandelen.
De raad van commissarissen stelde externe forensic accountants en juristen aan.
Margriet moest zich als familielid onthouden van onderdelen die Nathan betroffen.
Dat vond ze verschrikkelijk.
Goed governance is vaak frustrerend voor families die gewend zijn dat achternaam toegang betekent.
De conclusies waren ernstig, maar genuanceerd.
Van €214.000 aan facturen van V-Line kon ongeveer €126.000 worden gekoppeld aan aantoonbare werkzaamheden:
branding;
fotografie;
events;
campagnes;
consultancy.
Nog altijd ruim betaald, maar niet fictief.
Ongeveer €47.000 betrof kosten die onvoldoende zakelijk onderbouwd waren of duidelijk privécomponenten hadden.
Daarnaast was circa €29.000 aan privé-uitgaven indirect via zakelijke declaraties verwerkt.
Een resterend deel bleef betwist.
Niet ‘Nathan stal twee ton’.
Wel:
belangenverstrengeling;
onvoldoende transparantie;
onjuiste kostenverwerking;
en het verbergen van persoonlijke relatie met leverancier.
Nathan had als commercieel directeur verplichting gehad relatie te melden.
Niet gedaan.
Hij werd uiteindelijk ontslagen uit statutair uitvoerende functie? Better proportional. He could be removed as commercial director but keep certificates. Let's do.
Na onderzoek trad hij af als commercieel directeur onder een vaststellingsovereenkomst.
Hij behield zijn certificaten.
Geen confiscatie.
Geen verbanning uit familievermogen.
Wel moest hij een deel van onjuist verwerkte bedragen terugbetalen en verloor variabele beloning.
Vanessa’s bedrijf betaalde eveneens een deel terug op basis van schikking over niet-zakelijke facturen.
V-Line bleef bestaan, kleiner.
Van der Veen Systems verloor geen klanten door spektakel? There was internal gossip but managed. Keep.
Ruim driehonderd werknemers behielden gewoon hun baan.
Een externe commercieel directeur nam over.
Margriet vond dat ‘een vreemde’ nu stoel van haar zoon had.
Ik zei:
‘Dan had je zoon stoel zakelijk moeten behandelen.’
Dat gesprek eindigde snel.
Nathan belde mij nadat overeenkomst getekend was.
‘Tevreden?’
Ik voelde oude woede.
‘Waarmee?’
‘Dat je hebt gewonnen.’
‘Ik heb scheiding. Milan in therapie. Een halfbroer die hij moet verwerken. Jij bent je baan kwijt. Waar is prijsuitreiking?’
Stilte.
‘Je hebt USB gegeven.’
‘Aan mijn advocaat.’
‘En bedrijf kwam het te weten.’
‘Omdat bestanden zakelijke informatie bevatten die relevant was. Daarna heeft onafhankelijk onderzoek zelf feiten vastgesteld.’
‘Je wist wat er zou gebeuren.’
‘Nee.’
Ik ademde.
‘Maar zelfs als ik dat wist, Nathan: ik ben niet degene die privéhuur als merkstrategie factureerde.’
Hij hing bijna op.
Toen:
‘Ik heb mezelf kapotgemaakt.’
Voor eerste keer.
‘Ja.’
‘Ben je blij dat ik dat zeg?’
‘Nee.’
‘Wat wil je dan?’
‘Dat je stopt mijn reactie als belangrijkste gebeurtenis behandelen.’
Stilte.
‘Jij deed dingen. Daar kwamen gevolgen. Niet alles is een oordeel van mij.’
Hij huilde.
‘Ik mis ons.’
Dat deed pijn.
Omdat ik ook delen miste.
‘Ik ook.’
‘Dan—’
‘Nee.’
‘Je zei—’
‘Ik mis wat ik dacht dat wij waren. Dat is niet hetzelfde als terug willen.’
Hij zei niets.
‘Ik wil dat je een goede vader bent.’
‘Denk je dat ik dat kan?’
‘Ja.’
Dat verraste hem.
Mij ook.
‘Maar je zult eerst moeten accepteren dat Milan niet jouw mislukte prototype is.’
Hij begon weer te huilen.
‘Ik heb dat nooit zo bedoeld.’
‘Dan laat je hem dat merken met gedrag, niet uitleg.’
Daar hing ons co-ouderschap vanaf.
Niet liefde.
Gedrag.






