Deel 4 — De man die naast mijn zus sliep
Ik deed op de cruise niets met het onderzoek.
Dat was belangrijk.
Ik was op vakantie.
Ik had een familieband met de betrokken persoon.
Dus belde ik mijn CEO.
— Ik trek mezelf volledig terug uit het dossier.
— Logisch.
— Alle beslissingen via compliance en legal.
— Natuurlijk.
— En zet schriftelijk vast dat ik geen toegang wil tot inhoudelijke stukken zolang het onderzoek loopt.
Mijn CEO zweeg even.
— Noor, weet je iets wat wij niet weten?
— Nee.
— Oké.
— Mijn zus denkt dat ik haar man zakelijk heb tegengewerkt. Ik wil dat niemand later kan zeggen dat ik dit onderzoek gebruik voor een familieconflict.
— Begrepen.
Ik hing op.
Daarna deed ik iets wat ik veel moeilijker vond.
Ik vertelde Lotte dat er een onderzoek bestond.
Alleen wat ik mocht zeggen.
— Er is een interne compliancekwestie waarbij Sebastiaans bedrijf wordt genoemd.
Ze werd wit.
— Wat?
— Ik weet niet wat er precies speelt.
— Natuurlijk wel.
— Nee. Ik heb mezelf uit het dossier gehaald.
— Waarom?
— Omdat jij mijn zus bent.
Ze keek me aan alsof ze niet wist of dat goed of slecht nieuws was.
— Is dit waarom de hypotheek…
— Ik weet het niet.
— Hoe ernstig?
— Dat weet ik ook niet.
Sebastiaan hoorde later die avond van haar wat ik had gezegd.
Hij kwam naar mijn suite.
Zonder te kloppen.
Of beter gezegd: hij probeerde binnen te komen met zijn standaardpas.
Die werkte niet.
De penthouseverdieping vereiste mijn toestemming.
Dus stond hij buiten en belde.
— Doe open.
— Waarom?
— We moeten praten.
Ik liet hem binnen.
Hij keek rond.
Zijn gezicht veranderde bij het zien van de woonkamer.
— Belachelijk.
— Dat vond mam ook.
— Jij geniet hiervan.
— Waarvan?
— Dat wij beneden zitten en jij hier.
Ik keek hem aan.
— Nee.
Dat was de waarheid.
Ik genoot van de ruimte.
Niet van hun vernedering.
Er zat een verschil tussen.
— Wat is dat verhaal over mijn bedrijf?
— Dat moet je aan Novar vragen.
— Jij bent Novar.
— Nee. Ik werk er.
— Doe niet zo semantisch.
— Ik ben bewust uit het dossier gestapt.
Hij lachte.
— Natuurlijk.
Ik ging zitten.
— Sebastiaan, waarom is jullie hypotheek geweigerd?
— Dat weet jij.
— Niet door mij.
— Jouw mensen hebben tegen de bank gezegd dat mijn bedrijf onbetrouwbaar is.
— Welke mensen?
Hij werd stil.
— De kredietadviseur.
— Naam?
— Wat maakt dat uit?
— Veel.
Hij had niets concreets.
Dat was interessant.
— Heeft iemand van Novar rechtstreeks contact gehad met jullie hypotheekbank?
— Niet letterlijk.
— Dus je weet het niet.
Hij liep heen en weer.
— Mijn accountant zei dat er een probleem in de keten zat door jullie.
Mijn hartslag veranderde.
— Welke accountant?
— Peter Kroon.
Die naam kende ik.
Niet persoonlijk.
Maar uit een oud dossier.
Kroon had twee jaar eerder een waarschuwing gekregen van een beroepsorganisatie vanwege tekortkomingen bij controles.
Ik zei niets.
Sebastiaan keek naar mij.
— Wat?
— Niets.
— Je doet dat gezicht.
— Welk gezicht?
— Alsof je iets weet.
— Ik weet alleen dat je tegen iedereen hebt verteld dat ik jullie financiering heb tegengehouden zonder dat je daar bewijs voor hebt.
— Ik heb nooit…
— Lotte wel. Papa ook.
Hij zuchtte.
— Je vader vond toch al dat jij altijd alles beter weet.
Dat interesseerde me meer dan het had moeten doen.
— Wat heeft mijn vader hiermee te maken?
Sebastiaan stopte.
Te laat.
— Niets.
— Sebastiaan.
— Hij wilde ons helpen.
— Waarmee?
Geen antwoord.
Mijn huid werd koud.
— Heeft papa geld in jouw bedrijf gestoken?
Sebastiaan keek weg.
Dat was genoeg.
— Hoeveel?
— Noor…
— Hoeveel?
— Dat moet je aan hem vragen.
Mijn vader had dus niet alleen mijn verhaal geloofd.
Hij had financiële belangen.
Dezelfde avond confronteerde ik hem.
Mijn moeder zat erbij.
Lotte ook.
— Heb jij geld in Van Mierlo Transport gestoken?
Mijn vader keek naar Sebastiaan.
Daar was die blik weer.
De blik van een man die hoopte dat iemand anders het gesprek zou voeren.
— Ja.
Mijn moeder verstijfde.
— Hoeveel?
Mijn vader keek naar haar.
— Henk?
— Niet veel.
Ik lachte kort.
— Papa.
— Het was een lening.
— Hoeveel?
— Honderdvijftigduizend.
Mijn moeder liet haar vork vallen.
Lotte sloot haar ogen.
Ik keek naar haar.
— Jij wist dit.
Ze knikte nauwelijks.
Mijn moeder niet.
— Uit welke rekening? vroeg ze.
Mijn vader werd rood.
— Ans…
— Uit welke rekening?
— Spaargeld.
— Ons spaargeld?
Stilte.
Mijn moeder stond op.
Mijn vader pakte haar arm.
Ze trok hem los.
— Zonder mij?
— Ik wilde je niet lastigvallen toen je ziek was.
Ik zag mijn moeders gezicht veranderen.
Dit was geen kleine leugen.
Hij had tijdens haar kankerbehandeling anderhalve ton uit hun gezamenlijke spaargeld gehaald en in het bedrijf van zijn schoonzoon gestoken.
— Wanneer?
vroeg ik.
— Vorig jaar.
— Waarom?
Sebastiaan antwoordde nu:
— Tijdelijk liquiditeitstekort.
— Is het terugbetaald?
Niemand sprak.
Ik keek naar mijn vader.
— Is het terugbetaald?
— Nog niet.
Mijn moeder liep weg.
Ik wilde achter haar aan.
Mijn vader zei:
— Zie je nou wat je doet?
Ik draaide me om.
— Ik?
— Alles moest toch weer opengetrokken worden.
Ik kon hem alleen maar aankijken.
Hij had geld verborgen.
Sebastiaans bedrijf zat mogelijk in problemen.
Mijn zus had maandenlang mij beschuldigd.
En toch stond mijn vader daar en probeerde de ontploffing opnieuw mijn schuld te maken.
Iets in mij werd eindelijk stil.
Niet boos.
Klaar.
— Pap.
— Wat?
— Jij hebt me van deze reis willen weren omdat ik “familie moeilijk maakte”.
Hij zei niets.
— Maar in werkelijkheid wist jij dat er financiële problemen waren die je voor mam verborgen hield.
Zijn gezicht werd hard.
— Dat heeft niets met elkaar te maken.
— Alles.
Ik wees naar Sebastiaan.
— Als ik mee was, was de kans groter dat ik vragen zou stellen.
— Dat is onzin.
— Is dat zo?
Lotte begon te huilen.
— Hou op.
Ik keek naar haar.
— Wist jij dat papa mam niets verteld had?
Ze knikte.
— Waarom?
— Omdat ze ziek was.
— Ze is volwassen.
— Ze had al genoeg.
— Dat is niet jullie beslissing.
Mijn vader ontplofte.
— Jij hebt makkelijk praten! Jij zit daar met je salaris en je gouden bandje en je principes!
Ik keek naar mijn pols.
Toen naar hem.
— En daar is het.
— Wat?
— Dit gaat niet om familie.
Mijn stem trilde nu toch.
— Het gaat erom dat jij mij alleen graag aan tafel hebt zolang ik mijn mond houd.
Hij staarde me aan.
Ik liep weg.
Die nacht sliep ik voor het eerst sinds het begin van de cruise goed.
Niet omdat iets opgelost was.
Omdat ik eindelijk wist dat mijn taak niet langer was om iedereen bij elkaar te houden.






