DEEL 5 — DRIEËNTWINTIG MENSEN OP DE OPRIT
Op 23 december stond ik om zeven uur op.
De zee was grijs.
Wind hard.
Ik maakte koffie.
Geen kerstboom.
Nog niet.
Ik had alleen een kleine dennentak in vaas gezet die ik onderweg had gevonden.
Rond elf uur kwam deurwaarder Smit.
Net pak.
Praktische schoenen.
‘Ik ga niet uw familie eruit zetten,’ zei hij meteen.
‘Dat weet ik.’
‘Ik beteken stukken aan degenen die zijn genoemd. Daarna is rol klaar.’
‘Prima.’
Wijkagent Jeroen kwam twaalf over twaalf.
‘Ik blijf niet uren.’
‘Hoeft niet.’
Hij bekeek oprit.
‘Ze hebben gezegd met busjes te komen?’
‘Vier.’
Hij floot zacht.
‘Gezellig.’
Ik lachte niet.
Om 12.21 kwamen eerste twee.
Om 12.24 andere.
Vier witte huur-busjes.
Een personenauto.
Dakkoffers.
Koffers.
Koelboxen.
Cadeaus.
Een plastic kerstboom stak achterin één busje.
Ze hadden werkelijk alles meegenomen.
Alsof mijn nee alleen een hinderlijke weersvoorspelling was.
Patricia stapte uit.
Rode jas.
Zonnebril ondanks grijze lucht.
‘Nora!’
Ze klonk vrolijk.
Achter haar kinderen van Lauren.
Mijn neef Jasper.
Oom Robert.
Mijn ouders.
Lauren.
Haar man Sebastiaan.
Kinderen.
Drie generaties.
‘Gooi open,’ riep Patricia. ‘We vriezen dood.’
Ik stond bovenaan veranda.
‘Nee.’
Ze lachte.
‘Kom nou.’
‘Ik heb jullie schriftelijk gezegd dat jullie niet welkom zijn.’
Mijn vader stapte naar voren.
Toen zag hij Jeroen.
‘Wat doet politie hier?’
Wijkagent:
‘Goedemiddag.’
Mijn vader keek naar mij.
‘Heb jij werkelijk politie gebeld?’
‘Ik heb gemeld dat jullie ondanks meerdere waarschuwingen aankondigden binnen te zullen gaan.’
‘Dit is een familiezaak.’
Jeroen:
‘Dan hoop ik dat hij ook als familiezaak rustig kan blijven.’
Patricia zag Smit.
‘En wie is dat?’
Deurwaarder stelde zich voor.
‘Ik heb stukken voor mevrouw Patricia de Wit, de heer Maarten de Wit, mevrouw Marianne de Wit en mevrouw Lauren de Wit.’
Lauren:
‘Dit meen je niet.’
‘Jawel.’
Smit gaf enveloppen.
Mijn moeder keek alsof ik haar had geslagen.
‘Op Kerst?’
‘Het is 23 december.’
‘Dat is niet punt.’
Kinderen stonden stil.
Dat vond ik vervelend.
Niet hun schuld.
Ik zei tegen Lauren:
‘Ik heb je drie keer gezegd dat je kinderen niet moest meenemen.’
‘Waar moeten we dan heen?’
‘Dat is precies waarom ik vooraf heb gewaarschuwd.’
Patricia:
‘Nora, stop met die machtstrip en open deur.’
‘Nee.’
Mijn vader:
‘Dit huis is van mijn moeder.’
‘Was.’
‘En zij wilde dat wij hier samenkwamen.’
‘Niet meer zonder toestemming.’
‘Jij denkt dat één papiertje veertig jaar familie wist?’
‘Nee.’
Ik keek hem aan.
‘Ik denk dat één testament bepaalt wie eigenaar is.’
Hij liep naar trap.
Wijkagent stapte niet dramatisch voor hem.
Hij zei alleen:
‘Meneer, mevrouw heeft duidelijk aangegeven dat u het terrein moet verlaten. Ik raad u aan dat te respecteren.’
‘Dit is mijn dochter.’
‘Dat verandert eigendomssituatie niet.’
Mijn vader stopte.
Patricia wees naar mij.
‘Je gaat oma’s kleinkinderen werkelijk in kou laten?’
Ik voelde schuld onmiddellijk.
Precies bedoeling.
Een meisje van vijf stond met knuffel naast bus.
Ik ademde.
‘Kinderen mogen in voertuigen wachten terwijl jullie een hotel regelen. Ik heb jullie op 14 december expliciet gewaarschuwd niet te komen.’
Lauren:
‘Alles zit vol!’
‘Er zijn kamers in Middelburg.’
‘Met Kerstprijzen.’
‘Dat had je kunnen voorkomen.’
Mijn moeder begon te huilen.
‘Waarom haat je ons zo?’
Daar.
Voor iedereen.
Een perfecte zin.
Omdat elk antwoord mij monster zou maken.
‘Ik haat jullie niet.’
‘Je doet dit wel.’
‘Omdat jullie mijn nee niet accepteren.’
Mijn vader:
‘Omdat jouw nee absurd is.’
Ik keek naar hem.
‘Dat is precies probleem.’
Stilte.
‘Jij denkt dat je alleen toestemming hoeft te respecteren als je het met reden eens bent.’
Toen begon Patricia langs zijkant van huis te lopen.
Jeroen:
‘Mevrouw?’
‘Ik ga kijken of achterdeur open is.’
Agent werd strakker.
‘Niet doen.’
‘Waarom niet? Ik heb hier twintig zomers geslapen.’
‘Omdat eigenaar u geen toestemming geeft.’
Ze draaide.
‘Dit is krankzinnig.’
‘Dan kunt u dat civiel laten beoordelen. Niet door een deur te proberen.’
Patricia kwam terug.
Smit pakte aktetas dicht.
‘Mijn werk is gedaan.’
Voor hij ging keek hij naar mij.
‘Sterkte.’
Ik knikte.
Toen zag mijn moeder envelop in mijn hand.
Niet deurwaardersstuk.
Oma’s.
‘Wat is dat?’
Ik keek.
ALLEEN OPENEN ALS ZE MET KERST TOCH KOMEN.
‘Een brief.’
Mijn vader:
‘Van wie?’
‘Oma.’
Alles werd stil.
Patricia lachte nerveus.
‘Natuurlijk.’
‘Ze heeft hem bij notaris achtergelaten.’
Dat veranderde lucht.
Mijn moeder:
‘Wanneer?’
‘Negen maanden voor ze stierf.’
Lauren keek naar mij.
‘Wat staat erin?’
‘Ik weet het niet.’
Dat was waarheid.
Ik had instructie gevolgd.
Niet openen tenzij zij met Kerst daadwerkelijk kwamen ondanks mijn weigering.
Mijn vader zei:
‘Open dan.’
Ik keek naar drieëntwintig gezichten.
Daarna scheurde ik envelop open.






