DEEL 14 — ARTHUR EN IK BIJ HET OUDE LANDGOED
Drie jaar na scheiding nodigde Arthur me uit voor koffie.
Niet romantisch.
Hij woonde niet meer met Selina uiteraard.
Hij had appartement in Amsterdam.
Landgoed bleef Beatrice/estate? Perhaps family property under holding and later sold. Let's say landgoed werd verkocht because too much.
‘Waarom hier?’ vroeg ik.
We stonden bij lege villa.
Hij had besloten landgoed te verkopen.
Beatrice verhuisde naar kleiner huis tijdens treatment.
‘Ik wilde voordat sleutel overdracht.’
We liepen tuin.
Hier verjaardagen.
Ruzies.
Maya eerste stap? maybe.
Feest van nep-erfgenaam.
‘Die partytent stond daar,’ zei Arthur.
‘Carmen vertelde.’
‘Ik heb video nooit meer gezien.’
‘Best.’
We zaten terras.
‘Spijt?’ vroeg hij.
‘Waarvan?’
‘Met mij.’
Ik dacht.
Zestien jaar.
Vier dochters.
Bedrijf.
‘Niet van alles.’
Hij knikte.
‘Ik ook niet.’
‘Van Selina?’
‘Ja.’
‘Van Mateo?’
‘Hij is kind. Geen.’
Goed.
‘Van scheiding?’
Hij keek.
‘Ik heb hem veroorzaakt.’
‘Dat vroeg ik niet.’
‘Ik weet niet.’
Eerlijk.
‘Ik mis familie die we hadden.’
‘Die bestond deels.’
‘Ja.’
‘Maar ik wil huwelijk niet terug.’
‘Nee.’
Dat deed niet pijn meer.
‘Ik ook niet.’
We glimlachten.
‘Je bent betere vader nu,’ zei ik.
Hij keek.
‘Denk je?’
‘Soms.’
‘Hard.’
‘Realistisch.’
Hij vertelde Chloe had hem gevraagd mee open dag universiteit.
‘Dat is groot.’
‘Ja.’
‘Verpest niet.’
‘Dank.’
‘Geen advies tenzij gevraagd.’
‘Ik ben vader.’
‘Precies.’
We lachten.
Toen serieus:
‘Mariana.’
‘Ja?’
‘Ik heb jouw rol in bedrijf jarenlang kleiner verteld dan hij was.’
Ik keek.
‘Waarom?’
‘Mijn ego.’
‘O.’
‘Toen mensen zeiden dat jij bedrijf gered had, zei ik altijd “wij”.’
‘Het was wij.’
‘Maar eerste geld en strategie waren vooral jij.’
‘Arthur senior had vakkennis.’
‘Ja.’
‘Jij verkoop.’
‘Ja.’
‘Ik commercie/operatie.’
‘Ja.’
‘Dus wij.’
Hij keek.
‘Je hoeft niet kleiner te maken om mij schuld te geven.’
Dat verraste.
‘Therapie?’
‘Veel.’
‘Duur?’
‘Kan ik betalen.’
Ik lachte.
‘Beatrice?’
‘Ook.’
‘Echt?’
‘Ze haat therapeut.’
‘Goed teken.’
We liepen binnen.
Op oude muur familiefoto.
Arthur senior.
Beatrice.
Arthur.
Diego.
Later ik en meiden.
‘Wie koopt huis?’
‘Een gezin met drie dochters.’
Ik lachte hard.
‘Serieus?’
‘Ja.’
‘Beatrice weet?’
‘Ze zei niets.’
‘Vooruitgang.’
Bij deur keek Arthur.
‘Ik zei ooit tegen je dat opnieuw beginnen met vier meiden moeilijker zou zijn dan je dacht.’
‘Ja.’
‘Hoe was het?’
Ik dacht aan Maastricht.
Isabel.
Nieuwe school.
Treinen.
Werk.
Tranen.
‘Moeilijk.’
Hij knikte.
‘En?’
‘Beter dan blijven waar ze zich ongewenst voelden.’
Hij slikte.
‘Terecht.’
We gaven sleutel aan makelaar.
Einde van huis.
Niet familie.






