DEEL 10 — DE BRENDA-LEUGEN
Brenda Miller had jarenlang beweerd dat zij ‘mensen bij Jeugdzorg’ kende.
De werkelijkheid:
ze zat in bestuur van lokale liefdadigheidsstichting die projecten voor kwetsbare gezinnen financierde.
Via dat werk kende ze enkele managers in sociaal domein.
Geen controle over dossiers.
Geen rechters.
Geen geheime macht.
Maar zij gebruikte namen.
‘Ik lunch met directeur zus-en-zo.’
‘Die rechter kent familie Van Veen, wij ook.’
‘Ik weet hoe meldingen werken.’
Voor Gaby klonk dat enorm.
Vooral omdat Derek haar steeds meer isoleerde.
Er was inderdaad een anonieme melding over Gaby.
Die kwam binnen drie weken na Leo’s geboorte.
Strekking:
moeder emotioneel instabiel, onveilig alleen met baby, weigert familiehulp.
Onderzoek leidde toen niet tot maatregel omdat kraamzorg en huisarts geen acute zorgen hadden.
Gaby wist niet eens dat melding had bestaan.
Brenda had concept in notities.
Politie kon niet met absolute zekerheid bewijzen zij degene was die belde, maar tijdlijn en teksten waren sterk.
In familiekwestie werd melding niet als onafhankelijk bewijs gezien.
Dat was opluchting.
Angst stort in wanneer je licht erop zet.
Niet altijd.
Maar soms.






