DEEL 6 — PATRICIA BELT
Patricia belde mij elf dagen na de ziekenhuisnacht.
Niet via Richard.
Privé.
Onbekend nummer.
Ik nam op omdat ik dacht dat het school was.
‘Sarah.’
Ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn lichaam verstijfde.
‘Waarom bel je?’
‘Omdat dit uit de hand loopt.’
Ik moest bijna lachen.
‘Dat was het al toen Maya bewusteloos buiten lag.’
‘Zie je? Dit bedoel ik.’
‘Wat?’
‘Je hebt al besloten wie de monsters zijn.’
Ik wilde ophangen.
Toen dacht ik aan Silvia.
Documenteer.
‘Wat wil je?’
Patricia ademde.
‘Richard legt alles bij mij.’
Interessant.
‘Wat bedoel je?’
‘Hij zegt tegen zijn advocaat dat ik de straffen bedacht.’
‘Heb jij ze bedacht?’
Stilte.
‘Patricia.’
‘Het systeem kwam uit een opvoedcursus.’
‘Welke?’
‘Online.’
‘Groen, oranje, rood?’
‘Ja.’
‘En buiten zetten stond ook in die cursus?’
‘Natuurlijk niet.’
‘Garage?’
‘Ook niet.’
‘Geen eten?’
‘Sarah, ze kreeg altijd eten.’
Ik voelde woede.
‘Maya zegt anders.’
‘Ze weigerde soms.’
‘De avond van de regen?’
‘Ze mocht eten nadat ze sorry zei.’
Mijn lichaam werd koud.
‘Dus eten was afhankelijk van excuses.’
‘Zo kun je alles verdraaien.’
‘Ik verdraai niets.’
‘Ze wist dat er pasta stond.’
‘Achter een gesloten deur.’
Patricia werd stil.
‘Richard ging te ver.’
Daar was het.
Eerste barst.
‘Wanneer?’
‘De laatste maanden.’
‘En jij?’
‘Ik probeerde hem juist rustiger te krijgen.’
Ik dacht aan de beelden.
Patricia die Maya's telefoon pakt en haar buiten laat.
‘Dat zie ik niet terug.’
‘Je kent niet alles.’
‘Dan vertel.’
Patricia begon te huilen.
Ik voelde geen medelijden.
Nog niet.
‘Richard werd geobsedeerd door respect.’
‘Waarom?’
‘Omdat Maya steeds zei dat ze bij jou wilde wonen.’
Mijn hart sloeg sneller.
‘En?’
‘Hij dacht dat jij haar tegen hem opzette.’
‘Heb jij dat gedacht?’
Stilte.
‘Ja.’
Eerlijk.
‘Waarom?’
‘Omdat ze na een weekend bij jou altijd kritischer terugkwam.’
‘Ze was vijftien.’
‘Dat weet ik nu.’
‘Nu?’
Patricia zuchtte.
‘Ik heb zelf een zoon.’
Dat wist ik.
Tom.
Vierentwintig.
Woonde volgens Patricia in Duitsland.
Nooit ontmoet.
‘Wat heeft Tom hiermee te maken?’
‘Niets.’
Dat was duidelijk niet waar.
‘Waarom noem je hem dan?’
‘Omdat ik streng ben geweest.’
‘Tegen hem?’
‘Ja.’
‘Zoals bij Maya?’
Geen antwoord.
Mijn huid werd koud.
‘Patricia.’
‘Tom praat al twee jaar nauwelijks met me.’
‘Waarom?’
Ze begon harder te huilen.
‘Omdat hij zegt dat ik alles controleerde.’
Ik sloot mijn ogen.
Daar was de volgende laag.
‘Weet Richard dat?’
‘Ja.’
‘Sinds wanneer?’
‘Vanaf het begin.’
‘En toch vond hij jouw strafsysteem geschikt voor Maya.’
‘Hij dacht dat Tom verwend was door zijn vader.’
‘En jij?’
‘Ik dacht dat ook.’
Ik voelde geen triomf.
Alleen verdriet om hoeveel volwassenen hun eigen verhaal opnieuw opvoeren bij een volgend kind.
‘Waarom bel je mij?’
‘Omdat Richard zegt dat hij voor volledige omgang gaat vechten.’
‘Dat mag hij via de rechter doen.’
‘Hij gaat zeggen dat jij instabiel bent.’
‘Dat doet hij al.’
‘Hij heeft oude berichten.’
Mijn hart sloeg sneller.
‘Welke?’
‘Van jullie scheiding.’
Natuurlijk.
Vier jaar geleden.
Mijn slechtste maanden.
Boze berichten.
Wanhopige berichten.
Een keer had ik om twee uur 's nachts gestuurd:
Ik trek dit niet meer.
Ik bedoelde de scheiding.
Niet het leven.
Maar uit context kon alles anders klinken.
‘Waarom vertel je dit?’
Patricia zweeg.
‘Omdat ik niet meer wil liegen.’
Ik lachte bitter.
‘Dat komt mooi op tijd.’
‘Ik weet het.’
‘Heb je tegen Veilig Thuis gelogen?’
‘In augustus.’
Mijn hand verstijfde om de telefoon.
‘Wat heb je gezegd?’
‘Dat Maya vanuit schoolstress een paniekaanval kreeg.’
‘Terwijl je wist dat ze in de garage had gezeten.’
‘Ja.’
Ik ging zitten.
‘Waarom?’
‘Omdat ik bang was.’
‘Voor wie?’
‘Richard.’
Dat verraste me.
‘Heeft hij je bedreigd?’
‘Nee.’
‘Dan?’
‘Voor wat er zou gebeuren.’
‘Met jou.’
‘Ja.’
‘Dus een vijftienjarig meisje droeg de consequentie.’
Patricia huilde.
‘Ja.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Ik wil dat je dit tegen de juiste instanties vertelt.’
‘Dat doe ik.’
‘Niet alleen tegen mij.’
‘Oké.’
‘En bel mij niet meer rechtstreeks.’
‘Sarah.’
‘Wat?’
‘Ik heb het verpest.’
Ik dacht aan Maya buiten in de regen.
‘Ja.’
Ze begon te snikken.
Ik hing op.
Niet om wreed te zijn.
Omdat haar schuldgevoel niet mijn taak was.
Een dag later gaf Patricia via haar advocaat een aanvullende verklaring af.
Daarin erkende ze dat de garage-‘time-outs’ hadden plaatsgevonden.
Dat zij Maya's telefoon had afgenomen.
Dat Richard soms vond dat straffen ‘pas effect hadden als Maya niet naar Sarah kon vluchten’.
Maar ze schoof ook veel naar Richard.
Te veel.
Dat bleek toen iemand anders zich meldde.
Tom.
Haar zoon.
Hij stuurde Silvia een e-mail.
Onderwerp:
Over Patricia Monroe.
De eerste zin:
Als dit over het meisje gaat dat nu bij mijn moeder woont: geloof haar als ze zegt dat straf bij ons thuis altijd langer duurde dan eerst werd beloofd.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Het patroon begon niet bij Maya.
Het begon jaren vóór Richard Patricia überhaupt kende.






