DEEL 9 — WENDY KWAM TERUG
Drie weken na mijn thuiskomst stond Wendy voor de deur.
Met haar advocaat?
Nee.
Alleen.
Ik zag haar via camera.
‘Luca.’
Ik opende niet.
‘Wat wil je?’
Door intercom.
‘Praten.’
‘Via advocaat.’
‘Zes jaar huwelijk en je verschuilt je achter Naomi.’
‘Nee.’
‘Open.’
‘Wendy.’
‘Wat?’
‘Mam komt hier niet meer zolang jij toegang hebt.’
‘Ik heb haar niets gedaan.’
Mijn handen trilden.
‘Ga weg.’
‘Ze heeft jou tegen me opgezet.’
Ik begon te lachen.
‘Dat is je verhaal?’
‘Je kent haar niet zoals ik haar ken.’
‘Ze is mijn moeder.’
‘Precies. Jij ziet alleen het lieve oude vrouwtje.’
Ik voelde woede.
‘En jij?’
‘Ik zag iemand die manipuleerde.’
‘Door honger te hebben?’
‘Hou op met dat woord.’
‘Welk woord?’
‘Honger.’
Daar.
Ze kon het niet verdragen.
‘Waarom?’
‘Omdat het niet waar is.’
‘Ze is zeven kilo kwijt.’
‘Ze moest afvallen.’
‘Volgens welke arts?’
Stilte.
‘Geen.’
‘Ze at.’
‘Een halve banaan.’
‘Omdat ze 's nachts hele zakken koek at!’
‘Waar zijn die zakken?’
Stilte.
‘Wendy.’
‘Ze verborg eten.’
‘Omdat jij het afpakte.’
‘Je kiest altijd haar.’
‘Nee.’
Mijn stem werd rustig.
‘Ik kies feiten.’
‘Daar gaan we weer.’
‘Ja.’
‘Je bent ziekelijk.’
‘Mogelijk.’
‘Alles is een audit voor jou.’
‘Vandaag wel.’
Ze begon te huilen.
‘Ik heb drie maanden mijn leven opgeofferd voor haar.’
‘En €274.000.’
Volledige stilte.
Ik had het bedrag niet moeten noemen.
Naomi zou boos zijn.
Maar het was eruit.
Wendy keek recht in de camera.
‘Dat geld was afgesproken.’
‘Met wie?’
‘Jessi.’
‘Dan vertel je dat aan haar advocaat.’
‘Ze vergeet alles.’
‘Dan vertel je dat aan de rechter.’
‘Luca.’
‘Ga.’
Ze veranderde.
Tranen weg.
Gezicht hard.
‘Als jij denkt dat je mij kapot kunt maken, vergis je je.’
Daar was de echte Wendy.
Niet omdat boosheid schuld bewijst.
Maar omdat ik haar toon kende.
‘Ik hoef je niet kapot te maken.’
‘Nee?’
‘Ik wil alleen dat je uitlegt waar het geld vandaan kwam.’
Ze stapte naar achteren.
‘Je gaat spijt krijgen.’
‘Misschien.’
‘Je moeder gaat uiteindelijk toch naar een instelling.’
Mijn huid werd koud.
‘Waarom?’
‘Omdat ze niet zelfstandig is.’
‘Dat bepaalt zij met professionals.’
‘Ze kan nauwelijks lopen.’
‘Dat is niet hetzelfde als wilsonbekwaam.’
Wendy lachte.
‘Wacht maar.’
Ze liep weg.
Die zin bleek belangrijk.
Wacht maar.
Waarom was zij zo zeker dat mijn moeder als onbekwaam zou worden gezien?
Samira onderzocht het dossier verder.
Een week later vonden ze een concept medisch verslag.
Niet van een arts.
Door Wendy geschreven.
Maar bedoeld als samenvatting voor een consult.
Daarin:
‘Desoriëntatie.’
‘Paranoïde financiële beschuldigingen.’
‘Voedselobsessie.’
‘Agressieve episodes.’
‘Gebrekkig ziektebesef.’
Exact de woorden die haar fraude verdedigden.
Wendy had niet alleen geld nodig.
Ze had een toekomstige verklaring nodig voor het moment dat mijn moeder zou zeggen:
Ik heb dit nooit toegestaan.
Dan kon Wendy zeggen:
Zie je?
Ze vergeet het.






