DEEL 6 — SOPHIE DE JONG
Sophie belde mij zelf.
Niet die dag.
Vier dagen later.
Onbekend nummer.
“Met Martha?”
“Ja.”
“Mijn naam is Sophie.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Ik weet wie je bent.”
Stilte.
“Mag ik twee minuten?”
“Waarom?”
“Omdat Mark tegen mij ook heeft gelogen.”
Ik wilde lachen.
“Daar voel ik weinig solidariteit over.”
“Begrijp ik.”
Haar stem klonk niet glamoureus.
Niet verleidelijk.
Gewoon moe.
“Ik wist dat hij getrouwd was.”
“Goed dat je dat niet probeert te verbergen.”
“Ik dacht dat jullie al jaren alleen nog voor Irene samenwoonden.”
“Wij deelden vorige maand nog een bed.”
Sophie zweeg.
“Hij zei dat jullie aparte kamers hadden.”
“Leugen.”
“Ik weet.”
“Hoe?”
“Omdat ik nu zijn berichten heb teruggelezen met wat jij via advocaat hebt laten weten.”
Ik ging zitten.
“Wist jij dat Irene ziek was?”
“Pas toen Mark vorige maand zei dat zij in hetzelfde ziekenhuis was geweest.”
Mijn hart.
“Wat zei hij?”
“Dat zij buikpijn had en jij alles overdreef.”
Natuurlijk.
“En Lotte?”
“Zij is sinds voorjaar onder controle bij kindernefroloog.”
“Waarom?”
“Terugkerende nierstenen.”
“Genetische test?”
“Ja.”
“En Mark?”
“Ook.”
Ze begon te huilen.
“Toen uitslag kwam, zei arts dat andere kinderen getest moesten.”
“Dus jij wist dat Irene risico liep.”
“Ja.”
“Waarom belde je mij niet?”
Stilte.
Dat was vraag die ik moest stellen.
Niet omdat Sophie verantwoordelijkheid voor mijn huwelijk had.
Maar omdat ze informatie had over gezondheid van mijn kind.
“Ik vroeg Mark of jij het wist.”
“En?”
“Hij zei dat jij al lang op hoogte was en dat Irene bij eigen kinderarts getest werd.”
Mijn ogen sloten.
Nog een leugen.
“Heb je dat geloofd?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik wilde geloven dat hij tenminste daar niet over zou liegen.”
Eerlijk.
Niet goed.
Wel eerlijk.
“Waarom bel je nu?”
“Lotte heeft een afspraak over twee weken. Mark zei dat hij niet komt.”
“Waarom?”
“Alles.”
Ze ademde.
“En ik wil niet dat onze kinderen elkaars medische informatie via zijn leugens moeten krijgen.”
Onze kinderen.
Dat klonk hard.
Maar waar.
“Wat wil je van mij?”
“Niets.”
“Dan?”
“Ik wil je berichten sturen waarin Mark schrijft over Irene.”
“Stuur via Eva.”
“Goed.”
“En Sophie?”
“Ja?”
“Wij zijn geen team.”
“Ik weet.”
“Maar Lotte heeft niets gedaan.”
Ze begon opnieuw te huilen.
“Dank.”
“Ik doe dit niet voor jou.”
“Dat weet ik.”
De berichten die Sophie later via advocaten deelde, waren vernietigend.
Mark, drie maanden eerder:
Uitslag betekent waarschijnlijk dat Irene ook getest moet. Ik regel dat later.
Sophie:
Waarom later?
Mark:
Martha maakt van medische dingen altijd een ramp.
Een week na Irenes eerste ziekenhuisbezoek:
Sophie:
Hoe gaat het met Irene?
Mark:
Niks bijzonders. Ze hoeft daar niet terug.
Sophie:
Weet je dat zeker?
Mark:
Ja. Ik laat haar desnoods in Utrecht checken als pijn blijft.
Maar hij deed niets.
Nog één:
Ik kan niet hebben dat Martha en jij op dezelfde afdeling staan. Dan ontploft alles voordat ik het heb geregeld.
Dat was het.
Niet onzekerheid.
Niet misverstand.
Prioriteit.
Hij wilde zijn dubbelleven bewaren.
Irene betaalde prijs.






