DEEL 7 — “HEB JIJ MIJ WEL GEWILD?”
Noah bleef acht dagen opgenomen.
Zijn been werd behandeld.
Hij zou herstellen.
Dat werd eerste stukje goed nieuws.
Na ontslag ging hij niet naar Michael.
Ook niet naar mij.
Tijdelijk naar Rachel.
Dat deed pijn.
En was juist.
Noah kende haar.
Haar huis.
Haar kinderen.
Mij kende hij vooral als dokter die ineens moeder bleek.
Biologie mag geen bezit worden.
Mijn eerste bezoek duurde een uur.
Wij bouwden Lego.
Geen gesprekken over rechtbank.
Na veertig minuten vroeg Noah:
“Was jij echt bij mij toen ik baby was?”
“Ja.”
“Heb je foto?”
Ik had duizenden.
Ik liet één zien.
Ik in ziekenhuisbed.
Noah op borst.
Michael naast.
Hij keek lang.
“Dat ben ik?”
“Ja.”
“Was ik lelijk?”
“Ontzettend.”
Hij lachte.
“Baby's zijn raar.”
“Klopt.”
Toen:
“Waarom heb jij mij weggegooid?”
Mijn hart stopte.
“Ik heb je niet weggegooid.”
“Oma zei dat.”
Natuurlijk.
“Wat zei ze?”
“Dat jij werk wilde.”
Ik ademde.
“Ik wilde werk én jou.”
“Maar papa had mij.”
“Ja.”
“Dus jij verloor.”
Kindlogica.
“Zo voelde het.”
“Waarom haalde je mij niet terug?”
Ik kon niet zeggen:
familierecht, financiering, gezag, procedures.
“Volwassenen maakten veel ruzie en ik dacht dat nóg meer ruzie jou pijn zou doen.”
“Dus stopte je?”
“Met rechtbank.”
“Niet met mij?”
“Nee.”
“Heb je echt kaarten gestuurd?”
“Ja.”
“Hoeveel?”
“Veel.”
“Waar zijn ze?”
“Er is een doos gevonden.”
“Mag ik?”
“Dat beslissen we met mensen die jou helpen.”
Hij trok mond.
“Altijd volwassenen.”
“Dat snap ik.”
Hij keek naar Lego.
“Heb jij me iedere verjaardag gemist?”
“Ja.”
“Kerst?”
“Ja.”
“Schooldag?”
“Ja.”
“Toen je sliep?”
“Niet actief.”
Hij lachte.
Toen heel zacht:
“Heb jij mij wel gewild?”
Daar.
Ik pakte niet zijn hand.
Wachtte.
“Meer dan ik je kan uitleggen.”
Hij keek.
Toen duwde hij een rode Legoblok naar mij.
“Dan moet dak rood.”
Ik bouwde.
Dat was eerste keer dat hij mij iets liet doen als moeder zonder het woord te gebruiken.






