DEEL 9 — DE LAATSTE NACHT OP DE IC
Ik ging terug naar het ziekenhuis.
Niet omdat er bewijs lag.
Omdat ik moest weten wie ik daar was geweest.
Verpleegkundige Sanne herkende mij.
‘Clara.’
Ze omhelsde me nadat ik knikte.
‘Hoe gaat het?’
Domste vraag.
Ze wist.
‘Niet.’
‘Ja.’
We gingen zitten.
Ik vertelde niet fraude.
Alleen:
‘Ik probeer laatste maanden te reconstrueren.’
Sanne keek verdrietig.
‘Dat kan gemeen zijn.’
‘Waarom?’
‘Omdat rouw geheugen in rechtszaak verandert. Je gaat ieder moment beoordelen.’
Exact.
‘Was Julian er vaak?’
Ze dacht.
‘Ja.’
‘Echt?’
‘Niet zo vaak als jij. Maar ja.’
Dat verraste.
‘Hij hield van Leo?’
Sanne keek bijna boos.
‘Clara.’
‘Ik moet horen.’
‘Ja. Hij hield van hem.’
Ik begon te huilen.
‘Hoe kan iemand—’
‘Ik weet niet wat hij gedaan heeft.’
Ik stopte.
Te veel.
‘Hij hield van Leo,’ herhaalde ze. ‘Hij was soms afwezig, nam veel telefoontjes. Maar ik heb hem ook uren zien zitten met Leo op schoot.’
Ik knikte.
Dat deed pijn en gaf rust.
‘De laatste nacht?’
Sanne's ogen vulden zich.
Leo overleed om 03.42 uur.
Julian en ik allebei aanwezig.
Ik herinnerde zijn hand op Leo's voet.
Mijn hand om kleine vingers.
‘Hij huilde,’ zei ik.
‘Ja.’
‘Daarna verdween hij een uur.’
Sanne dacht.
‘Hij liep weg nadat arts kwam.’
‘Waarom?’
‘Mensen reageren verschillend.’
Ik wist nu uit telefoondata dat hij om 04.16 uur twaalf minuten met Marten de Wit had gebeld.
De ochtend dat zijn zoon stierf.
Ik wilde weten inhoud.
Niet.
Sanne zei:
‘Clara, doe jezelf iets.’
‘Wat?’
‘Laat niet ieder moment door wat je nu weet vergiftigen.’
‘Hoe?’
‘Kies herinneringen die van jou zijn.’
Ik dacht aan laatste nacht.
Leo had niet meer echt gesproken.
Maar een dag eerder wel.
Hij had gevraagd:
‘Thuis slapen?’
Ik zei:
‘Straks, als hartje sterker is.’
Leugen uit liefde.
Hij vroeg:
‘Dino mee?’
‘Ja.’
‘Papa ook?’
‘Ja.’
Ik had hem beloofd dat we allemaal naar huis gingen.
We deden dat nooit.
‘Ik voel me schuldig,’ fluisterde ik.
‘Waarvoor?’
‘Ik beloofde hem thuis.’
Sanne pakte mijn hand.
‘Je beloofde hoop.’
‘Was dat fout?’
‘Nee.’
Ik huilde.
‘Julian gebruikt dat huis nu.’
‘Wat?’
Ik schudde hoofd.
‘Niets.’
Te veel.
Toen ik naar buiten liep, begreep ik ineens waarom huis zo belangrijk was.
Niet geld.
Niet alleen.
Het was de plek waar Leo thuishoorde.
Daarom deed Julians plan zo'n pijn.
Hij gebruikte niet zomaar onroerend goed.
Hij gebruikte de plek waar onze zoon dacht terug te komen.
Ik besloot diezelfde middag:
ik wilde het huis houden.
Niet voor altijd misschien.
Maar Julian zou niet bepalen wanneer ik het verloor.
Dat was geen financiële beslissing.
Dat was rouw.
En voor één keer mocht dat.






