DEEL 4 — MARKS GEHEIME INVESTERING
Die middag reed ik niet direct naar huis.
Ik parkeerde bij een koffiezaak langs de A1.
Bestelde thee.
Liet hem koud worden.
Mijn telefoon lag voor mij.
Mark had drie berichten gestuurd.
Hoe ging het?
Daarna:
Veel papierwerk zeker?
Daarna:
We moeten straks even serieus naar huis voor mam kijken. Ik heb al twee bungalows gevonden die financieel slim zijn.
Financieel slim.
Met mijn vaders geld.
Ik typte niets.
In plaats daarvan zocht ik Duinzicht Recreatieontwikkeling B.V.
Curatorverslag.
Projectproblemen.
Faillissement van een aannemer.
Een investeringsvehikel.
Bestuurder:
Peter Lammers.
Naam kende ik.
Marks oude studievriend.
Ik had hem op verjaardagen gezien.
Mark had twee jaar geleden gezegd dat Peter “iets met vakantieparken” deed.
Dat was alles.
Ik belde onze gezamenlijke accountant, Karin.
“Clare?”
“Karin, ik wil iets vragen.”
“Gecondoleerd met Walter.”
“Dank.”
“Wat kan ik doen?”
“Heeft Mark de afgelopen twee jaar grote bedragen uit onze gezamenlijke rekeningen gehaald?”
Stilte.
“Wat bedoel je met groot?”
“Karin.”
“Clare, jullie hebben deels gescheiden beleggingsrekeningen. Ik mag—”
“Onze gezamenlijke.”
Ze ademde.
“Ik moet dossier zien.”
“Doe.”
Twintig minuten later belde ze terug.
“Er is één opname van €47.500, zestien maanden geleden.”
Mijn hart.
“Waarheen?”
“Een effectenrekening op Marks naam.”
“Waarom wist ik dat niet?”
“De omschrijving in jullie huishoudboekhouding staat als ‘portefeuilleherallocatie’.”
Ik sloot ogen.
Mark deed meestal financiële administratie.
Ik vertrouwde hem.
“Meer?”
“Een paar kleinere.”
“Hoeveel?”
“€18.000.”
“€12.500.”
“€9.800.”
Totaal bijna €88.000.
“Waar komen die vandaan?”
“Gezamenlijke spaarbuffer.”
Mijn stem brak.
“Hoeveel staat daar nu?”
“Ongeveer €64.000.”
Ik dacht dat er ruim €150.000 stond.
Voor pensioen.
Verbouwing.
Nood.
Mijn man had bijna negentigduizend euro uit onze gezamenlijke reserves verplaatst.
Zonder gesprek.
“Kan je zien waar daarna?”
“Niet vanaf gezamenlijke rekening.”
“Mark moet stukken geven.”
“Ja.”
Ik hing op.
Daar was reden dat hij papa €280.000 vroeg.
Niet alleen zijn eigen €130.000.
Hij had ook ons geld gebruikt.
Totale blootstelling:
bijna een half miljoen.
Ik voelde geen rouw meer.
Of misschien juist wel.
Twee verliezen lagen boven op elkaar.
Papa.
En het huwelijk zoals ik dacht dat het bestond.
Thuis zat Mark nog steeds achter laptop.
Een bootadvertentie.
Een Bavaria van twaalf meter.
Vraagprijs:
€178.000.
“Daar ben je.”
Hij glimlachte.
“Hoe was Samuel?”
Ik trok jas uit.
“Interessant.”
“Hoeveel papier?”
“Veel.”
Hij sloot laptop half.
“En?”
“En wat?”
“De nalatenschap.”
Ik keek hem aan.
“Je bent nieuwsgierig.”
“Natuurlijk.”
“Waarom?”
Hij lachte.
“Clare.”
“Wat?”
“Wij moeten plannen.”
“Waarvoor?”
“Ons leven.”
Ons leven.
“Mark, heb jij mijn vader ooit zonder mij bezocht?”
Het was alsof iemand geluid uit kamer trok.
Zijn gezicht veranderde.
Maar slechts één seconde.
Toen herstelde hij.
“Ja.”
“Hoe vaak?”
“Een paar keer.”
“Vier?”
Hij stond op.
“Samuel heeft dus meteen alles verteld.”
“Wat moest hij verbergen?”
“Het waren privégesprekken.”
“Met mijn vader over mijn erfenis?”
Hij werd rood.
“Niet zo.”
“Hoe dan?”
“Walter en ik hadden ook een band.”
“Heb je €280.000 van hem geleend?”
Stilte.
Daar kwam waarheid.
“Ja.”
Ik voelde handen trillen.
“Wanneer wilde je dat vertellen?”
“Als project rond was.”
“Het project is failliet.”
“Niet volledig.”
“Mark.”
“Er zijn activa.”
“Je hebt bijna drie ton schuld aan een overleden man.”
“Jouw vader.”
“Dat maakt schuld niet minder.”
Hij werd boos.
“Hij had het geld.”
Daar.
Die zin.
Alsof bezit van ander reden was waarom zijn verlies niet telde.
“Waarom wist ik het niet?”
“Omdat jij nee zou zeggen.”
Volkomen eerlijk.
Ik staarde.
“Dus je wist mijn antwoord.”
“Je bent risicomijdend.”
“Nee.”
“Clare.”
“Ik ben toestemmingsgericht.”
Hij rolde ogen.
“Daar ga je weer.”
“Waarmee?”
“Van alles een principe maken.”
Ik begon te lachen.
“Je leent €280.000 van mijn vader, gebruikt bijna €90.000 van onze gezamenlijke spaargelden, zegt niets, en ik maak er een principe van?”
Zijn gezicht werd wit.
“Hoe weet je van die rekening?”
“Karin.”
“Je hebt accountant achter mijn rug gebeld?”
Ik kon nauwelijks geloven.
“Achter jouw rug?”
“Onze financiële afspraken—”
“Jij hebt onze financiële afspraken veranderd toen je geld weghaalde.”
Stilte.
“Waar is die €90.000?”
“In project.”
“Dus totaal?”
Hij keek weg.
“Mark.”
“Ongeveer €498.000.”
Ik ging zitten.
Bijna een half miljoen.
“Hoeveel is nog terug te krijgen?”
“Peter zegt—”
“Niet Peter.”
“Ik vraag jou.”
“Misschien tweehonderd.”
Misschien.
“En papa's lening?”
“We kunnen die uit erfenis gewoon wegstrepen.”
Daar was het.
Ik voelde iets definitief verschuiven.
“Wij?”
Hij keek mij aan.
“Clare, als jij hoofd-erfgenaam bent, wat maakt het dan uit?”
Ik sprak heel langzaam.
“Het maakt uit omdat jij blijkbaar achttien maanden geleden al besloot dat mijn vaders overlijden jouw schuld zou oplossen.”
Hij sloeg vuist op tafel.
“Dat is ziek!”
“Heb je drie weken geleden gevraagd hoe snel na zijn dood geld beschikbaar kwam?”
Zijn gezicht stortte.
Samuel had hem ontmaskerd.
Ik hoefde niets meer te zeggen.






